Recensie

Recensie Muziek

Vermeulens doodsode is allesbehalve deprimerend

De dood kent vele soorten, gedaanten en stemmingen, zeker op het album Hello Darkness van mezzo Olivia Vermeulen en pianist Jan Philip Schulze. In de negentiende-eeuwse romantische liederen doet hij zich voor als oude vriend, in wiens zachte armen we ons kunnen overgeven aan de eeuwige slaap. Maar Vermeulen kruipt ook in de huid van de jonge seriemoordenaar Lottie uit Nick Caves ‘The curse of Millhaven’, bezingt de wanhoop in Billie Eilish’ ‘Listen before I go’, en fluistert het gedicht Als ik dood ben lig ik onder gras van haar vader, die stierf toen zij zes was.

En ook de humor ontbreekt niet. Danger Dan reikt een alfabetische opsomming van moordmethoden aan en Morticia uit de Addams Family ziet in de dood een probate probleemoplosser. Vermeulen overtuigt in elk genre, brengt personages in haar stem tot leven – je ziet ze voor je.

Vijf eeuwen dood in 26 liederen en niettemin een album dat allesbehalve deprimerend is.