Opinie

Het gore lef hebben om je leven aan iets anders dan centjes en leegte te wijden

Sarah’s leven Elke week schrijft Sarah Sluimer over wat ze meemaakt.

Sarah's leven

Ik stond in Amsterdam-Noord tussen glanzende lofts, uitgevoerd in de crèmekleur die exclusief gereserveerd lijkt voor heel erg rijke mensen. Een zorgeloze kleur, vol en zacht, en dat midden in de kale gribus die Amsterdam-Noord ooit was. De panden waren nu nog grotendeels leeg, maar worden binnenkort in bezit genomen door expats die vanachter de grote ramen generieke uitzichtfoto’s in oranje strijklicht zullen maken voor hun socials.

In de luwte van het glanzende nieuwbouwgeweld zocht ik naar de loods waar de eerste repetitie van onze opera zou plaatsvinden. Van rechts kwam er opeens een kleine figuur langsgewandeld in een blauwe jas, met blauwe schoenen en blauwe haren in een staart. Op de rug een grote basgitaar. Daarna, soepel en snel, een lange man. Zijn benen en armen fladderden soms omhoog, weg van zijn romp. Daarna, op een krakende fiets: iemand met twee vurige ogen en de lach van een engel, verscholen onder een balloncap. Een blozende vrouw met golvend haar, een frêle verschijning in een paarse trui, een man met een gouden bril, nerveus pianospelend in het niets.

En iedereen zag er gelukkig uit: verheugd dat ze eindelijk weer mochten.

We vonden de loods, we sloten ons op, we probeerden dingen uit. Iemand speelde ‘Erbarme Dich’ op een piano, een ander zong hoog en mooi, een synthesizer bromde er onheilspellend doorheen, twee mensen dansten, ze leken van de vloer los te komen.

Een moment van verheffing in de pandemiesleur. U had er echt bij moeten zijn.

Inmiddels weet ik niet meer hoe Nederland ooit nog overtuigd gaat raken van het feit dat kunst essentieel is voor een samenleving die vooruit wil. Het ligt niet aan de kunstenaars, die voor een appel en een ei in staat zijn tot dingen waar iedere RTL-ster met dode ogen alleen maar van kan dromen. Het ligt niet aan de voorstellingen die in Nederland gemaakt worden: van hoog niveau, vermakelijk, emotionerend, intelligent. Het ligt niet aan de werklust, want er wordt al twee jaar moedig doorgeploeterd in een onverschillig land.

Het ligt aan het gebrek aan een ferme lobby vanuit de sector, zeggen velen.

Een groot deel van de kunstsector bestaat, in tegenstelling tot zo ongeveer ieder ander terrein in Nederland, niet uit regelaars en opportunisten. Ook niet uit leugenaars of uitzuigers, of uit individuen die schaamteloos zichzelf vieren en gevierd worden, terwijl ze helemaal niets kunnen.

Bijna niemand woont in een crèmekleurig huis. Het zijn nu eenmaal geen CDA-politici.

Precies daarom hebben we ze nodig, en precies daarom begraven we ze nu met het virus. We zitten niet meer te wachten op mensen die niet hándig zijn. We verafschuwen degenen die het gore lef hebben om hun leven aan iets anders dan centjes en leegte te wijden. We kunnen mensen die luchtpiano spelen, omdat ze melodieën in hun hoofd schrijven, niet meer gebruiken. We zijn misschien zelfs een beetje bang onze tijd met hen door te brengen. Wie weet kijken ze wel dwars door ons heen.

Aan het einde van de dag liep en fietste iedereen naar huis. De zon was bijna onder. De kapitale kolossen wierpen lange schaduwen. Iedereen was nog steeds even opgewekt en vervuld van een kalme waarachtigheid die ik al een poos nergens anders gezien heb.

Lieve lezer, ontferm u over hen, ik smeek het u.