‘Kierkegaard zei het mooi: een huwelijk is als een ontdekkingstocht’

Levenslessen Dit heeft Babs Bouwman geleerd van Sören Kierkegaard over het huwelijk

‘Ik heet Babs en ik ben BABS. Toen ik aan dit werk begon, wist ik niet dat dit ook de naam van de functie is. ‘Bruidsparen toespreken is echt iets voor jou’, zei een vriendin een keer, toen ze een toespraakje van mij had gehoord. Zij deed dit werk zelf ook. Zo is dit op mijn pad gekomen.

„Kierkegaard heeft het ooit mooi gezegd: een huwelijk, en iedere andere langdurige relatie, is als een ontdekkingstocht. Of het ook ‘de belangrijkste’ is, zoals Kierkegaard schrijft, wil ik niet direct zeggen. Maar het woord ‘ontdekken’ speelt altijd een rol. Mensen veranderen, ontwikkelen zich. Omstandigheden veranderen: succes, tegenslag, verdriet, geluk – het komt en het gaat. Het is daarbij de kunst dat partners elkaar blijven begrijpen en blijven verrassen. Als dat goed zit, kun je oud worden met elkaar.

„Overigens ben ik niet zo’n ambtenaar van de burgerlijke stand die graag met wijze woorden strooit. Ik wil niet overkomen als een oma die het allemaal zo goed weet. Gedichtjes doe ik sowieso niet; dat vind ik truttig.

„Vooraf heb ik een gesprek met bruidsparen, dat meestal een uur of twee duurt. Wat is hun verwachting van de ceremonie? Luchtig, met hier en daar een grapje? Of serieuzer? Mag verdriet ook benoemd worden, om een dierbare die niet aanwezig zal zijn?

‘Mensen blijven mij verrassen. Dat vind ik het mooie van dit werk. Een boomlange kerel met overal tattoos, een 18-jarig diepgelovig meisje met een verlegen blik: in de eerste minuten van de kennismaking krijg je een indruk, die in de loop van het gesprek een heel andere invulling kan krijgen. Ieder mens heeft een eigen verhaal, dat boeit mij.

„In onze gesprekken kan ook heel wat loskomen. Vaak valt mij op hoe openhartig mensen zijn. Binnen enkele minuten komen de meest persoonlijke ervaringen op tafel. Een van mijn vragen is: ‘Wat vind je zo leuk aan de ander?’ Als reactie van de partner hoor ik dan weleens: ‘Goh, dat heb je nou nog nooit tegen mij gezegd.’ Ik vraag ook: ‘Wat zou je aan hem of haar willen veranderen?’ Soms kan het dan even flink gaan knetteren, heftiger dan over eeuwig rondslingerende vieze sokken. Ik hoor het aan. Ik vind dan dat ik daarvan niks moet vinden. Ik kom tenslotte voor de voorbereiding van een mooi moment, niet als relatietherapeut.

„Gesprekken met homoparen zijn opvallend vaak intens. Liefdevol. Heel bewust hebben partners voor elkaar gekozen, nadat er in hun verleden het nodige te overwinnen is geweest. Aan de huwelijksdag kan een lange weg naar acceptatie vooraf zijn gegaan.

„Een kwart eeuw geleden moest je naar het stadhuis om een huwelijk te sluiten. Tegenwoordig kun je vrijwel alles zelf kiezen: de plek, het moment, de invulling van de ceremonie, de ambtenaar. Ik maak van alles mee. Ik heb twee hondenliefhebbers getrouwd, die aan hun gasten hadden gevraagd hun honden mee te nemen. Hun eigen hond kwam na het ja-woord aangerend met een kluif in z’n bek waarin de trouwringen zaten.

„Zelf hoop ik dat ik op een dag een huwelijk mag sluiten op een rots in zee. In een bootje erheen, of zwemmend, dat maakt me niet uit. Toga over m’n badpak en dan klaar voor de ceremonie – ja, dat lijkt me prachtig.”