Het voelt alsof mijn dochter uit mijn handen glipt

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen.

Illustratie Martien ter Veen

Vader: „Toen mijn ex en ik 3 jaar geleden uit elkaar gingen, besloten we dat onze dochter bij mijn ex zou blijven en eens in de twee weken een weekend bij mij zou zijn en één avond doordeweeks. Indertijd stond ik er helemaal achter dat dit voor onze dochter een betere oplossing zou zijn dan 50-50-co-ouderschap. De eerste jaren ging dit goed, maar het laatste jaar – ze is nu 15 – zegt ze regelmatig af. Hoewel onze verstandhouding goed is, heeft ze onlangs aangegeven niet meer volgens een vast schema te willen komen, maar alleen met losse afspraakjes, omdat ze het te druk heeft. Hoewel ik haar behoefte aan vrijheid begrijp en het haar gun, voelt het alsof ze uit mijn handen glipt. Mijn ex en ik zijn niet on speaking terms. Door de afspraak van drie jaar geleden heb ik geen invloed meer op de opvoeding. Ik kan niet boos op haar worden omdat ik bang ben mijn relatie met haar op het spel te zetten. Het enige wat rest is haar voorwaarden te accepteren en in de beperkte gesprekjes die we hebben haar proberen te sturen. Hoe ga ik hiermee om?”

Naam is bij de redactie bekend. (Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen.) Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Op de achtergrond

Liesbeth Groenhuijsen: „Kinderen nemen op deze leeftijd afstand van ouders. Dat is moeilijk om aan te wennen: ineens is ze weg, is ze groot, is haar kindertijd voorbij en is jouw tijd met haar niet meer wat die was. Iedere ouder worstelt met dat verlies. Het ging te snel, je wist niet dat ze al zover was, je hebt er te weinig van genoten.

„In dit geval speelt ook een verdeling na de scheiding. Vader wil nu misschien nog iets inhalen, maar zijn dochter wil loslaten. ‘Sturen’ kan sowieso niet meer. Wat wel kan, is samen praten over hoe de verdeling destijds tot stand is gekomen, en wat uw overweging daarin was. Is uw dochter daarin betrokken geweest, of kan ze het gevoel hebben: ‘Mijn vader hoefde mij niet meer?’

„Prijs haar om haar zelfstandige keuzes, en druk haar op het hart dat u op de achtergrond altijd paraat staat. Het kost tijd, maar dan maakt u met haar de stap naar een heel andere relatie; u bent er nog en u bent nog heel belangrijk, maar doet dat onopvallend, op de achtergrond.”

Niet schrikken

Zoë Rejaän: „Op deze leeftijd willen tieners meer zeggenschap over hun eigen tijd, daar hoeft u niet van te schrikken. De verstandhouding met uw dochter lijkt goed, u hebt destijds een afspraak gemaakt in haar belang, en toont begrip voor haar vrijheidsstreven.

„Dat het verzoek van uw dochter zelf komt, toont dat ze ruimte voelt om zelf te kiezen en niet gebukt gaat onder loyaliteit naar u, ook dat is positief. Het kan voor jongeren een uitdaging zijn om tijd tussen twee huizen te verdelen, en het is niet vanzelfsprekend dat ze dan durven aangeven liever op één adres te wonen.

„Ga het gesprek aan, toon begrip, maar uit ook uw zorg over elkaar minder zien, vraag hoe zij dat ziet. Bespreek samen manieren om toch contact te houden.

„Schrik niet als ze die afspraken niet altijd nakomt, ook dat hoort bij de puberteit. Het is als jullie elkaar zien belangrijker om op warmte te sturen dan op controlerend opvoeden. Ga niet preken, toon interesse, en neem haar serieus in haar zelfstandigheid.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.