Recensie

Recensie

Als tijdelijke eenmanszaak blijft Destino ook overeind

Foto Wim de Jong

De animo om weer op afhaal- en bezorgmaaltijden over te schakelen, is er tijdens de huidige lockdown van twee zijden niet. Anders dan in de voorgaande periodes waarin de horeca verplicht sloot, moet je in Rotterdam en de regio nu echt op zoek naar restaurants die de service nog bieden. Klaarblijkelijk is de puf er bij de koks ondertussen wel uit, of wordt erop gerekend dat het leed ditmaal van kortere duur is en hopen ze volgende week hun deuren weer te kunnen openen.

Omgekeerd lijkt hun trouwe klandizie het ook wel zo’n beetje te hebben gehad met het fenomeen thuisdiners. De voorbije twee jaar hebben veel restaurantgasten, al dan niet uit solidariteit, aan hun eigen eettafel al zo veel ‘luxe borrelpakketten’ en feestboxen van hun favoriete chefs moeten verstouwen dat de sjeu er ondertussen wel af is. „Het blijft ook gewoon moeilijk”, verzuchtte mevrouw De Jong het afgelopen weekend toen we net wat te lang op een doorgegaarde bonbon van ‘rape al pil-pil’ (zeeduivel) dienden te kauwen.

Lees hier de recensie van Destino van Wim de Jong van twee jaar geleden

Ze had het als visliefhebster daarmee niet zozeer met zichzelf te doen, als wel met eigenaar Reinbert Sneep van Spaans restaurant Destino, bij wie we drie thuismenu’s voor het avondmaal hadden besteld. Even voor de afkondiging van deze lockdown was hij al zonder hulp in de bediening en keukenpersoneel komen te zitten, wat Sneep zelf in financieel opzicht nog als een blessing in disguise beschouwt. Maar de andere kant van de medaille is dus dat hij al weer een paar weken lang een inkomentje bij elkaar staat te koken in een eenmanszaak.

Dat besef dringt zich op bij elk schaaltje dat je uit de Destino-doos opdient. Zijn thuismenu (38,75 euro p.p.; er is ook een vega-variant) bestaat uit negen gerechten. De eerste vier gangetjes ervan zijn tapas die, zo simpel als ze zijn, meteen wel duidelijk maken met hoeveel volhardendheid Sneep de naam en faam van zijn restaurant ook in deze bittere tijden hoog wenst te houden. Zijn zoete, smeuïge tortilla van flinterdun gesneden aardappel, ui en gerookte paprika (pimentón) is een proeve van die toewijding, zoals dat ook geldt voor de croquetas van kip en ibericoham.

Even overtuigend is de knisperend verse ensalada mixta met een peren-gember dressing, pecan, radicchio, gerookte ui en appel die we onszelf voorafgaand aan de hoofdgerechten serveren. Erna moet je als thuiskok dan een paar keer op en neer naar de oven om er achtereenvolgens de gestoofde ibericowang met een (apart meegegeven) gratin van aardappel, pastinaak en vanille op te warmen, en aansluitend ook de topinambur met zoetzure paddenstoelen en die al genoemde rape al pil-pil, met een saus van schaaldieren en halve maantjes van courgette. We sloten het afhaaldiner af met een ‘postre del dia’ van chocolademousse, brandykaramel en pecannoten.

De tijden voor elke afzonderlijke ovenschotel staan in de Destino-box op de meegeleverde menukaart vermeld, zodat vergissingen zijn uitgesloten. Op de doosjes zelf maken plakkertjes in verschillende kleuren duidelijk welk exemplaar bij welke gang hoort.

Jammer dat de zeeduivel allicht al op het fornuis in Destino over zijn gaarpunt heen was, al is de bewondering voor de kookkunst en inzet van Sneep er niet minder om. Ik gaf het restaurant een 8 toen ik er precies twee jaar geleden op een zondagmiddag uitgebreid lunchte.

Hopen dus maar dat Reinbert Sneep deze maand, of zo veel later als de overheid verantwoord acht, in Destino zelf weer gasten mag ontvangen. En dat er dan nog altijd voldoende koks en kelners op de arbeidsmarkt over zijn om ook voluit te kunnen draaien. Je wil dit restaurant niet missen in de stad; zo ruim en goed vertegenwoordigd is de Spaanse keuken per slot van rekening niet in Rotterdam.

is culinair recensent