Recensie

Recensie Muziek

Emma Ruth Rundle is zo eerlijk dat het pijn doet

Kaler en droever wordt het niet. Op haar vijfde solo-album is Emma Ruth Rundle zó eerlijk dat het pijn doet. Ze hangt wat rond bij de methadonkliniek of drinkt zichzelf in slaap. En wij staan erbij en luisteren ernaar, machteloos en beschaamd als ongewilde ramptoeristen. De Amerikaanse singer-songwriter heeft een wonderlijk en veelzijdig oeuvre opgebouwd: als zanger-gitarist in de experimentele rockband Marriages, daarna onder haar eigen naam met kalmere goth folk. Maar het vorig jaar verschenen May Our Chambers Be Full was dan juist weer een oorverdovende maar prachtige samenwerking met sludgemetalband Thou.

Engine of Hell bevat uitsluitend compleet gestripte gitaar- en pianoballades waarin Rundle haar ziel binnenstebuiten keert. Acht naakte en bloedstollende getuigenissen landen als een verwoestende sloopkogel in je maag. Héél soms klinkt er hoop, zoals in ‘The Company’. „My whole life, some dark night”, zingt Rundle: „Is so much brighter now, without you.”