Recensie

Recensie Media

Vriendinnen worstelen met liefde en werk in ‘Harlem’

Serie ‘Harlem’ is een frisse update van series als ‘Girls’ en ‘Sex and the City’. Het is grappig, dynamisch, en de chemie tussen de vriendinnen is ijzersterk.

Jerrie Johnson, Meagan Good, Grace Byers en Shoniqua Shandai in de serie ‘Harlem’.
Jerrie Johnson, Meagan Good, Grace Byers en Shoniqua Shandai in de serie ‘Harlem’. Foto Sarah Shatz/ Amazon

Kent u dat verhaal van een paar vriendinnen die het proberen te maken in de grote stad? Met series als Girls en Sex and the City konden we al talloze malen meeleven met pijnlijk liefdesverdriet, moeizame carrières en turbulente vriendschappen. De gemene deler van veel van deze series: een wit perspectief. Alleen al daarom voelt de tiendelige Amazon-serie Harlem aan als een broodnodige, frisse toevoeging aan het genre.

Harlem komt uit de pen van Tracy Oliver, die in 2017 haar grote doorbraak beleefde met Girls Trip, een heerlijk extraverte comedy over vier vriendinnen die een losbandige avond beleven. De film werd een hit, en maakte Oliver de eerste zwarte schrijfster wier film meer dan 100 miljoen dollar opleverde. Het maakte haar tot een zeer gewild schrijver: Oliver sloot recentelijk nog een miljoenendeal met Apple om films en series te gaan ontwikkelen.

Maar eerst is er nog Harlem. Oliver omschreef de serie in Entertainment Weekly onlangs als haar „meest persoonlijke project tot nu toe”. Oliver woonde zelf langere tijd in de New Yorkse wijk Harlem, en miste een diverser perspectief in komische drama’s die zich afspelen in de stad. „Er waren gewoon heel weinig verhalen over vriendschap tussen vrouwen van kleur op tv. Wat ik meestal doe als er iets mist dat ik graag wil zien, is dat ik het zelf maar ga maken.”

Prettige balans

De vier vriendinnen: Camille (Meagan Good), een populaire professor in de antropologie, die moeite heeft om haar liefdesleven op orde te krijgen. Ook Tye (Jerrie Johnson) floreert in haar carrière. Ze heeft een succesvolle datingapp ontwikkeld voor zwarte queer vrouwen, maar worstelt met het verwachtingspatroon van de buitenwereld: mag ze bijvoorbeeld een witte vrouw daten terwijl ze zelf een uithangbord is voor de zwarte queer gemeenschap? Het gezelschap wordt gecompleteerd door de neurotische modeontwerper Quinn (Grace Byers) en musicalactrice Angie (Shaniqua Shondai, een komische openbaring), wier carrière op een dood spoor zit.

Lees ook: In de vriendinnenkomedie mag niemand single blijven

Die continue zoektocht van de personages in werk- en datingleven is vertrouwd terrein voor Oliver. Tegen EW: „Zodra je de dertig bereikt, wordt verwacht dat je de rest van je hele leven in kaart hebt gebracht. Dat had ik totaal niet, en veel van mijn vrienden ook niet. Daarom dacht ik: laten we gewoon eerlijk zijn; je hoeft je leven heus niet helemaal op orde te hebben als dertiger.”

Oliver heeft naast die millennialworsteling een prettige balans gevonden tussen drama, humor en serieuzere thematiek. Een van de sterkste afleveringen draait bijvoorbeeld om systematisch racisme binnen de zorg. Als een van de personages met onverklaarbare medische klachten wordt opgenomen in het ziekenhuis, beweert een witte arts dat ze haar klachten „wel zal veinzen om wat pijnstillers te scoren”. Het is een onderschatting die kan leiden tot potentieel levensgevaarlijke situaties.

Scène uit de serie Harlem.

Foto Sarah Shatz/ Amazon

Geestige verhaallijn

Tegelijkertijd stelt de serie ook op komisch vlak niet teleur. Een geestige terugkerende verhaallijn draait bijvoorbeeld om een (helaas fictieve) musicalbewerking van de horrorfilm Get Out. De serie pakt daar op hilarische wijze mee uit, met heerlijk extravagante liedjes als ‘My White Liberal Parents’ en ‘This is the Sunken Place!’

Harlem staat daarmee volledig op eigen benen, ondanks de onvermijdelijke parallellen met andere vriendinnenseries die zich afspelen in New York. Oliver blijft zelf sowieso liever weg van vergelijkingen met andere series, zeker als die ook draaien om vrouwelijke hoofdpersonages van kleur. Sommige recensenten trokken bijvoorbeeld de vergelijking met HBO-serie Insecure. Oliver zei daarover tegen EW: „Als een serie wordt gemaakt vanuit een zwart perspectief, reduceren mensen dat vrijwel altijd tot hetzelfde product. Alsof makers niet totaal verschillende ervaringen of perspectieven kunnen hebben. Ik denk juist dat het een teken van vooruitgang is dat er meerdere series zijn die het leven van zwarte vrouwen centraal stellen.”

Met Harlem heeft Oliver daar een uitstekende bijdrage aan geleverd. Het eerste seizoen is grappig, dynamisch, en de chemie tussen de vier vriendinnen is ijzersterk. Dat veel verhaallijnen aan het einde iets te haastig worden afgehandeld, maakt eigenlijk alleen maar nieuwsgieriger naar meer. In ieder geval een stuk nieuwsgieriger dan naar de herstart van Sex and the City, die binnenkort ook van start gaat. Dat verhaal kennen we zo onderhand immers wel.