Recensie

Recensie Film

Musical ‘tick, tick… BOOM!’ is zo energiek dat het vermoeit

Musical Musicalvernieuwer Lin-Manuel Miranda verfilmt de nagelaten musical van zijn idool Jonathan Larson in energieke scènes – die ook wat monotoon worden.

Musicalschrijver Jonathan Larson (Andrew Garfield) doet alles om zijn droom te verwezenlijken, in ‘tick, tick... BOOM!’
Musicalschrijver Jonathan Larson (Andrew Garfield) doet alles om zijn droom te verwezenlijken, in ‘tick, tick... BOOM!’ Foto Netflix

De onverbiddelijk doortikkende tijd speelt de hoofdrol in tick, tick… BOOM!, de verfilming van Jonathan Larsons gelijknamige autobiografische muzikale monoloog. In het lied ‘30/90’, over zijn aanstaande dertigste verjaardag, baalt hij enorm dat hij nog niet is doorgebroken terwijl de tijd maar voortschrijdt. Larson was sowieso niet veel tijd op aarde gegund: hij stierf plotseling op 35-jarige leeftijd, aan de vooravond van de première van zijn invloedrijke en langlopende (1996-2008) rockmusical Rent, winnaar van drie Tony Awards en de Pulitzerprijs voor beste drama.

Lin-Manuel Miranda, in zekere zin de troonopvolger van de veelbelovende Larson, speelde hoofdpersoon Jon in 2014, toen tick, tick… BOOM! opnieuw werd opgevoerd. Nu maakt hij er zijn regiedebuut mee. Het stuk stamt uit 1991 en gaat met name over het langdurige en frustrerende traject dat Larson doormaakte bij het componeren van zijn uiteindelijk nauwelijks opgevoerde musical Superbia, een gemoderniseerde rockversie van Orwells 1984.

Het toeval wil dat de op 26 november overleden componist Stephen Sondheim meermaals opduikt in tick, tick… BOOM!, als inspirator, raadgever en stille promotor van Larsons werk. In ‘30/90’ vergelijkt hij zichzelf met Sondheim, die in tegenstelling tot Larson al op 27-jarige leeftijd doorbrak als tekstschrijver van de musicalklassieker West Side Story – Spielbergs nieuwe verfilming daarvan komt volgende week uit.

Ook wijst Sondheim Larson erop dat hij nog geen pakkend lied heeft voor het slot van de tweede akte van Superbia. Het schrijven van dit lied vormt de motor achter de plot van tick, tick… BOOM! Het is 1990, de gedreven Larson (Andrew Garfield) heeft te maken met amoureuze problemen, vrienden die sterven aan aids en het zoeken naar geld voor de workshop van Superbia die producers moet overtuigen de musical-in-wording te financieren.

Lees ook een profiel van Lin-Manuel Miranda: Boven zijn necrologie staat hoe dan ook ‘Hamilton’

Lin-Manuel Miranda zet Larson neer als tamelijk egocentrische, zelfingenomen („I’m the future of musical theatre”) en maniakale man die alles opzij zet om zijn droom te verwezenlijken. Dat levert energieke scènes op die naarmate de film vordert ook wat eentonig worden. Diezelfde drive en energie zaten ook in de verfilming van In the Heights: Miranda is daar goed in. Minder overtuigend zijn de gevoeliger momenten, zoals de relatiecrisis tussen Jon(athan) en zijn vriendin Susan: de arrangementen van Larsons liedjes klinken daar wat bombastisch. Hoogtepunt is de uitvoering van de song die Larson er net op tijd uitperst: ‘Come to Your Senses’. Sondheim kijkt toe en ziet dat het goed is.