‘Even tot hier’ gelooft heilig in de running gag, met virtuoze resultaten

Zap De troost voor de versomberde Nederlander zit op zaterdagavond in Even tot hier van Jeroen Woe en Niels van der Laan, die bewijzen dat humor niet altijd ontregelend hoeft te zijn.

Niels van der Laan (links) en Jeroen Woe in Even tot hier.
Niels van der Laan (links) en Jeroen Woe in Even tot hier. BNNVARA

De ellende van het waterkoude weekend werd ingezet door de coronapersconferentie, verdiept door de intocht van de omikron en afgemaakt door de afzichtelijke trofee die de winnaar van de zangwedstrijd Aria kreeg uitgereikt. Goed, dat laatste is overdreven, maar toch. Bij die andere grote muziekfinalewedstrijd, K2 zoekt K3, werd ik afgeleid door de stem van jurylid Gordon, die een beetje verkouden klonk. Hij zou toch niets hebben opgelopen in Zuid-Afrika, waar hij - zo las ik vrijdag – nét voor het vliegverbod vandaan was gekomen?

De troost voor de versomberde Nederlander zat zaterdagavond in Even tot hier. Het programma van Niels van der Laan en Jeroen Woe heeft zich ontwikkeld tot de schuilhut van de zwijgende meerderheid: de mensen die zich tijdig hebben laten vaccineren, die met spijt concluderen dat de bioscoop dicht is en die ongerust het warrige overheidsbeleid bezien.

Voor absurdisme heb je geen satirici meer nodig, lieten Woe en Van der Laan zien. Kijk gewoon naar de basisregels zoals die door de overheid worden bepleit. Het dragen van een mondkapje blijkt een subregel te zijn van basismaatregel ‘handen wassen’, terwijl het handenschudverbod niet bij de handenwaseis hoort, maar valt onder ‘houd anderhalve meter afstand’. De conclusie stond op een tegeltje: „De basisregel van basisregels. Hou basisregels in de basis basisregels, dat is de anders-weet-niemand-meer-wie-de baas-is-regel.”

Bij de zaalinrichting zet Even tot hier opgewekt de tering naar de nering. Vorig jaar werd het studiopubliek vervangen door een met gevoel voor interactie gemaakte wand met videoverbindingen. Later keerde het publiek terug, nu hangen er schermen met thuiskijkers boven de tribunes. Van der Laan en Woe kijken al die mensen blijmoedig aan alsof ze, ondanks het denderende succes van hun programma, nog steeds denken dat ze eigenlijk te verlegen zijn om tv te maken.

Giftig of gemeen zijn hun grappen zelden. Al zat er een vleugje sarcasme in de opmerking dat Irak niet verbaasd kan zijn geweest over de prestaties van hun inmiddels vertrokken bondscoach Dick Advocaat. Immers, sinds het bombardement op Hawija is duidelijk dat Nederlanders meestal het verkeerde doel raken. Van der Laan en Woe lieten de Vlaamse band Clouseau een variatie op hun grote hit Daar gaat ze zingen. Het ging nu over Mark Rutte en Hugo de Jonge: „Daar staan ze/ Zoveel sloomheid heb ik nooit gezien.”

Running gag

Even tot hier (BNNVARA) gelooft heilig in de running gag, met virtuoze resultaten. Zo kwam in een item over de rellen van vorige week even een afgesneden vinger ter sprake die in Rotterdam op straat was aangetroffen. „De middelvinger voor de zorg.” Het item ging verder over de eerste snelrechtzaak tegen een relschopper, waarbij Van der Laan de stem van clown Bassie meende te herkennen. Dus werd er ingezoomd op een foto van de relschoppers. Verhip, daar stond Bassie! Zoom nog eens verder in, zei Woe. Bassie bleek te zwaaien, met slechts vier vingers aan zijn hand. Woe: „Nooit aan een hooligan vragen: trek eens aan mijn vinger!” Wacht niet tot iedereen uitgelachen is; er kan nog een grap komen.

Een andere rennende grap was het voorkomen van zowel de gemeente Roosendaal als Rozendaal in de uitzending, wat de voorbode bleek van een liefdadigheidsmoment. Een schoolklas uit Roosendaal waarvan het lokaal door een brandbom was vernietigd, kreeg een schoolreisje naar Rozendaal aangeboden, inclusief kasteelbezoek en poffertjes van de plaatselijke rotary. Intussen hoorden we op de achtergrond, op de melodie van Kinderen voor kinderen: „Rozendaal voor Roosendaal…” Het was, nu ja, troostrijk. Zo bewijst Even tot hier dat humor niet altijd ontregelend hoeft te zijn – zeker wanneer het bestaan zelf al ontregelend genoeg is.