Recensie

Recensie Theater

‘Reverberated Emissions’ toont het voorstadium van de dans

Hedendaagse dans Het driedaagse dansfestival ICKFest in Amsterdam werd noodgedwongen ingedikt tot één dag. Te zien was onder meer een nieuw werk van de Griekse ‘huppelchoreograaf’ Andreas Hannes.

Beeld uit de dansvoorstelling ‘Reverberated Emissions’ tijdens het ICKFest van ICKAmsterdam.
Beeld uit de dansvoorstelling ‘Reverberated Emissions’ tijdens het ICKFest van ICKAmsterdam. Foto Alwin Poianao

Ze zagen de lockdownbui al hangen. Daarom werd het driedaagse ICKFest van ICKAmsterdam (het platform voor hedendaagse dans onder leiding van Emio Greco en Pieter C. Scholten) ingedikt tot één dag, met onder andere een double bill Nero/Reverberated Emissions van het Italiaans-Nederlandse duo en een nieuwe choreografie van de Griek Andreas Hannes.

In Nederland geniet Hannes al enige bekendheid door de ‘huppelchoreografieën’ die hij de afgelopen jaren creëerde, als verre verwant van befaamde makers als Lucinda Childs en Anne Teresa De Keersmaeker.

In het nieuwe Reverberated Emissions toont hij als het ware het voorstadium van de huppel, van dans eigenlijk. In het eerste deel variëren de vijf dansers op het telkens weer inzakken van opblaasbare reclamepoppen en de machinale loopjes van robots. Met wezenloze blikken dolen ze over het toneel, zoekend naar een ingang tot de dans.

Lokkertjes

Een tingeltangeldeuntje inspireert tot koddige uitbarstingen, soms vloeien die warrelende bewegingen samen in synchrone sequenties. Traag ontwikkelt het geheel zich naar een crescendo van steeds grotere, ruimtelijke bewegingen, sprongetjes, danspassen en -poses. Maar Hannes houdt het opzettelijk bij ‘een aanzet tot een opzet tot een mogelijke’ choreografie: als ten slotte de vijf klaar lijken om los te gaan op een aanstekelijke beat, verdwijnen ze. Lichtbundels beschijnen alleen nog een lege plek op de vloer.

Hoewel Reverberated Emissions misschien wat lang is uitgesmeerd, houdt Hannes de aandacht vast door steeds lokkertjes in te bouwen (een wankelende attitude, een losse huppel), maar nooit de beloning te gunnen. Het ‘onbevredigende’ einde met dat lege toneel is om die reden eigenlijk perfect.

Beeld uit de dansvoorstelling Nero tijdens het ICKFest.

Foto Alwin Poiana

Eigenlijk had Nero, de bewerking van Conjunto di Nero uit 2001 van Emio Greco en Pieter C. Scholten, daar moeten beginnen. Vertrekpunt is namelijk De Stervende Zwaan (1905) van Michel Fokine, wereldberoemd gemaakt door Anna Pavlova, die gevangen in een lichtbundel haar laatste adem uitblaast. Een danser herhaalt haar iconische bewegingen, die vervolgens transformeren naar de danstaal die het werk van Greco en Scholten kenmerkt. In een zwaan-kleef-aaneffect voegen de andere vier zich bij hem. Hun dans is een mix van aandachtig aftasten van ondergrond en ruimte, om die vervolgens met ongebreidelde drift te lijf te gaan. Bij de vijf dansers trekken de golven niet alleen door de armen, ze varen door het hele lichaam, nemen schouders, armen, hoofd mee. In die woeste bewegingen convergeert hun energie prachtig, bijna tastbaar. Of en wanneer de double bill Nero/Reverberated Emissions nog te zien zal zijn, is nog niet bekend. Wel dat die de moeite waard is.

Lees ook: Bitterzoet waas over ode aan grootmeester Marius Petipa