Brieven

Brieven 29/11/2021

Klimaat

Wél in Rome-rapport

In zijn brief in NRC (25/11) schrijft Wouter van Dieren over het eerste rapport van de Club van Rome uit 1972, De grenzen aan de groei: „Wij hebben echter in dat rapport niets gezegd over klimaat en fossiele brandstoffen. CO2-emissies worden in één halve pagina beschreven; over klimaatverandering wisten wij nog niets.” Als Van Dieren, zoals hij claimt, een van de auteurs is, dan is dat op zijn zachtst gezegd opmerkelijk. De grenzen aan de groei meldt namelijk wel degelijk de gevaarlijke stijging van het CO2-gehalte in de atmosfeer en illustreerde dit zelfs met een grafiek (p. 76), als zoveelste voorbeeld van exponentiële groei. Het rapport schrijft voorts dat bij de inzet van kernenergie in plaats van fossiele brandstoffen de toename van atmosferisch CO2 tot stilstand zal komen, „naar te hopen valt voordat het enig aantoonbaar ecologisch of klimatologisch gevolg heeft gehad” (p. 75). Hoe duidelijk wilt u het hebben? The New York Times waarschuwde overigens al in de jaren 50 voor de CO2-emissies.

Deventer

Milieu

Commissie overtuigen

Terecht pleiten Rudy Rabbinge en Pieter Winsemius ervoor om in het stikstofbeleid boeren doelen voor te schrijven en de middelen aan henzelf te laten (Stikstofcrisis los je niet op met een zak geld, 25/11). Ze vermelden dat het vorige systeem van doelvoorschriften, MINAS, om onduidelijke politieke redenen in 2006 is afgeschaft. Maar dat klopt niet.

Nederland voerde MINAS in 1998 in, in het kader van de Europese Nitraatrichtlijn. Het systeem bleek zeer effectief om stikstofverliezen te beperken. Maar de Europese Commissie vond dat Nederland geen doelvoorschriften maar middelvoorschriften moest hanteren. Het Europese Hof van Justitie stelde de Commissie in het gelijk (uitspraak oktober 2003). Daarom moest Nederland MINAS afschaffen en gebruiksnormen invoeren.

De Nitraatrichtlijn geldt nog steeds, inclusief de gewraakte artikelen. Nederland zal dus eerst de Europese Commissie moeten overtuigen om doelvoorschriften à la MINAS in te kunnen voeren.

Tiendeveen

Pels Rijcken

Belangenverstrengeling

Naar aanleiding van de gepleegde fraude door notaris en bestuursvoorzitter Frank Oranje heeft Pels Rijcken onlangs afstand gedaan van het notariaat. Dat roept de vraag op of ook andere grote kantoren, waarin zowel de advocatuur als het notariaat is ondergebracht, dit zouden moeten doen. Is het gezien de mogelijke belangenverstrengeling eigenlijk wel wenselijk dat de advocaat en de notaris onder hetzelfde dak op dezelfde zaak zitten en de gang maar hoeven over te steken om bij elkaar binnen te lopen?

Dit lijkt mij een vraag waarmee de Nederlandse Orde van Advocaten en de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie zich eens mee bezig zouden moeten houden.

Dat Pels Rijcken bovendien al decennialang de landsadvocaat is, voor alle zaken van de Rijksoverheid en lagere overheden, is opmerkelijk. Is er binnen de Nederlandse Orde van Advocaten nooit een vraag over deze exclusieve positie gesteld? Los daarvan weet ik uit eigen ervaring in het bedrijfsleven dat één advocatenkantoor, hoe gerenommeerd ook, nooit op alle specialisaties de gewenste kwaliteit kan leveren.

Het verdient dus aanbeveling om ook bij andere advocatenkantoren te kunnen shoppen om de juiste man of vrouw voor de behandeling van de zaak te vinden.

Voorburg

Puttense moordzaak

Respecteer trias politica

Minister Grapperhaus bood de ‘Twee van Putten’ namens het hele kabinet excuses aan (NRC, 26/11). Het gaat hier om ‘publieke excuses’. Waarom deed hij dit? Het aanbieden van excuses impliceert dat de Staat deze gerechtelijke dwaling had kunnen en moeten voorkomen. Had de toenmalige minister van Justitie destijds het OM moeten opdragen deze mensen niet te vervolgen, had deze de rechters moeten opdragen de twee verdachten niet te veroordelen of had er een betere wet moeten zijn die vervolging of veroordeling had voorkomen? Van een minister van Justitie mag verwacht worden de trias politica te respecteren.

Oosterbeek