Recensie

Recensie Theater

Weergaloze Isabelle Huppert schittert in de regie van Ivo van Hove

Theater Ivo van Hove regisseert Isabelle Huppert in het stuk ‘La ménagerie de verre’ van Tennessee Williams. De steractrice imponeert in haar rol van alleenstaande moeder.

Isabelle Huppert als alleenstaande moeder in ‘La ménagerie de verre' van Tennessee Williams.
Isabelle Huppert als alleenstaande moeder in ‘La ménagerie de verre' van Tennessee Williams. Foto Jan Versweyveld

Tjak! Terwijl ze ratelt in de hoorn van de telefoon, hakt moeder Amanda geroutineerd een kip in stukken. Haar zoon Tom vlucht in zijn vrije avonduren naar de bioscoop, of althans: dat zégt hij. Stiekem schrijft hij gedichten en droomt van een betekenisvol leven. Zijn zus Laura, die licht-gehandicapt is en introvert, verstopt zich ondertussen het liefst in een hoek onder dikke lakens, of bekijkt haar verzameling glazen diertjes.

Lees ook dit interview met Ivo van Hove: Ivo van Hove blijft graag een raadsel, ook voor zichzelf

Regisseur Ivo van Hove maakte La ménagerie de verre (‘Glazen speelgoed’) bij het Parijse Odéon-Théâtre de l’Europe. De beroemde film- en theateractrice Isabelle Huppert speelt Amanda als een geëxalteerde marionettenspeler bij wie de touwtjes gaandeweg hopeloos in de knoop geraken, terwijl ze dat zelf niet doorheeft. Huppert zet vanaf de eerste scène hoog in: haar dominantie verraadt een enorm verdriet. Amanda ratelt en reddert om de leegte en desillusie te verdrijven, en dat is prachtig tragisch. Met weergaloze articulatie en tal van kenmerkende maniertjes geeft Huppert haar personage reliëf.

Isabelle Huppert en Justine Bachelet in La ménagerie de verre.

Foto Jan Versweyveld

En dat is welkom, want Tennessee Williams’ (deels autobiografische) stuk uit 1944 komt per saldo langzaam uit de startblokken. Hij neemt uitgebreid de tijd om zijn personages te introduceren en pas in de tweede helft krijgt het drama diepgang, als Tom – op sterk aandringen van zijn moeder – een collega meeneemt voor het avondeten. Amanda ziet in deze Jim O’Connor een mogelijke aanbidder voor haar dochter.

Smalle trap

Scenograaf Jan Versweyveld ontwierp een bedompte ruimte met een laag plafond en een smalle trap naar boven – richting een buitenwereld die zich alleen opdringt als het regent en het water door het plafond drupt. Overal op de muren is het gezicht te zien van Amanda’s man, die zijn gezin genadeloos in de steek liet. Die paradox – een voortdurend aanwezige afwezigheid – staat centraal in Van Hoves adaptatie.

Lees ook dit profiel van Isabelle Huppert: Actrice zonder grenzen

Isabelle Huppert geldt misschien als blikvanger van deze productie, haar tegenspelers doen nergens voor haar onder. Nahuel Pérez Biscayart speelt Tom tegelijkertijd gekweld en speels: met empathie aanschouwt hij op momenten het gezin waarvan hij ook zo intens graag loskomt.

De mooiste scène is de intieme dialoog tussen Laura en Jim, waarin ze even heel dicht bij elkaar komen. Cyril Guei speelt Jim warm en liefdevol, wat Justine Bachelet de kans geeft om op ontroerende wijze te ontdooien. Daar is het dan alsnog, in die bedompte kelder: een kortstondig moment van geluk, en Laura’s onbevangen lachen is om te rillen zo mooi. Het diep-tragische einde dat daarop volgt, is daarmee des te pijnlijker.