Opinie

Speler hoeft zich niet uit te spreken over Qatar

Clarence Seedorf

Voordat over een jaar de eerste bal wordt getrapt op het WK, zal de discussie over de mensenrechten in Qatar niet verdwijnen. Ik heb er geen enkel probleem mee dat Qatar op zijn verantwoordelijkheden wordt gewezen. Wat me wel steekt is dat veel reacties hypocriet zijn, omdat veel landen nog een lange weg te gaan hebben als het over het respecteren van de mensenrechten gaat.

Ik ben het eens met Louis van Gaal, die stelde dat er een grens is aan wat voetballers en coaches kunnen en moeten doen. Elk orgaan in de voetballerij moet zijn verantwoordelijkheid nemen en het is meer aan de KNVB en de FIFA dan aan de spelers om hierin actief te zijn.

Als we over mensenrechten willen praten, ken ik nog wel een paar voorbeelden van misstanden die maar blijven voortduren. Zo zijn veel jonge kinderen nog steeds het slachtoffer van mensenhandel. Weggekocht bij ouders in Afrikaanse dorpen, met geld dat het leven van de ouders vaak alleen op de korte termijn kan veranderen. De beloftes dat hun kinderen profvoetballer of supermodel kunnen worden, worden zelden waargemaakt. En dat landen van waaruit er zoveel kritiek is op (oud-)voetballers die op welke wijze dan ook verbonden zijn aan Qatar, zelf zakendoen met de oliestaat, soms voor miljarden – daar hoor je niemand over klagen.

Ik strijd ook voor mensenrechten, maar ik mag er ook graag op wijzen dat er in elk land nog heel veel te doen is op dat gebied. Europese landen zouden net zo scherp en kritisch moeten zijn op wat er binnen hun eigen grenzen gebeurt. Het is namelijk niet genoeg om wetten te hebben als die niet worden nageleefd. Kijk in Nederland naar het systeem van jeugdzorg dat in stand wordt gehouden. Jongeren die slachtoffers zijn worden als schuldigen behandeld; ze krijgen niet de hulp die ze nodig hebben maar worden letterlijk buiten de maatschappij geplaatst. Vanuit de jeugdzorg op niveau in het onderwijs terugkeren, laat staan op de universiteit, is bijna een utopie. Jason Bhugwandass sprak hier onlangs over tijdens een optreden bij Podium 020, een evenement dat inspirerende vertellers een platform biedt. Het is de moeite waard om zijn verhaal op YouTube nog eens te bekijken.

Voor mensenrechten moeten we vechten, en als we ze hebben moeten we ze beschermen. Zelf een voorbeeld zijn en de rechten van anderen respecteren. Dat geldt ook voor voetballers en coaches. Met het vele onrecht dat we ook nog dagelijks is de Europese samenleving zien, voelt het niet goed om spelers onder druk te zetten om een standpunt over de mensenrechten in Qatar in te nemen. Ze moeten er zelf voor kiezen of ze dat willen doen.

Organisaties wier dagelijkse werk het is en de FIFA als overkoepelende voetbalorganisatie die vanwege het WK nauwe banden heeft met het gastland, hebben geen andere keus dan pro-actief te zijn bij het opkomen voor mensenrechten. Voor alle anderen geldt dat ze eerst hun eigen huis op orde moeten brengen voordat ze kijken wat er in andere huizen niet deugt.

Clarence Seedorf is oud-voetballer. Nu is hij ondernemer, filantroop en gastspreker.