Opinie

Wanhopig trekken aan een verkeersbord

Sheila Kamerman

Rotterdamse raadsleden, bekende én gewone Rotterdammers. Er is vrijwel niemand te vinden die niet ‘verbijsterd’ of ‘in shock’ is over de Rotterdamrellen van vrijdagnacht. Korpschef Henk van Essen noemde de rellen „absurd, bijna surrealistisch”. Burgemeester Aboutaleb had het vrijdagnacht over „een orgie van geweld” en vraagt zich een paar dagen later af waar het „beschavingsoffensief” blijft.

Mijn Nederlandse vriendin die in Ierland woont, appt: „Zijn jullie ok na die vreselijke rellen van dit weekend?” Op televisie leek het alsof een burgeroorlog was uitgebroken.

Voor de duidelijkheid: het wás ook heftig. Ik stond er met m’n neus bovenop, ik voelde de grond trillen na de zwaarvuurwerkbommen, ik hoorde de sirenes onophoudelijk loeien. Ik zag volwassen mannen verkeersborden uit de grond rukken. Meestal hadden ze onvoldoende kracht. Dan liepen ze zo wijdbeens mogelijk maar weer verder.

Ik zag ook veel jongens. Gewone jongens uit de buurt die een saaie vrijdagavond, winkels en restaurants om acht uur dicht, opeens heel spannend zagen worden.

Echt gevaarlijk was de groep (beroeps)relschoppers die politiemensen belagen met zwaar vuurwerk, ijzeren staven en hulpverleners aanvallen. Terecht is de grote verontwaardiging, maar een beschavingsoffensief is nu juist aan hen niet besteed. Zet ze wat mij betreft vier weken op water en brood. En als er inderdaad voetbalhooligans tussen zitten, sluit ze dan een tijd op in hun „geliefde Kuip”.

Dan de rest. De gasten waar ik tussen stond. Was dat de jeugd in totale vertwijfeling? Kom nou toch. Daarvoor had deze ‘opstand’ te weinig focus. Totale vertwijfeling? Die zie je als in Soedan jongeren een vrachtwagen met zakken meel plunderen. Deze Rotterdamse jongens keken verbaasd op toen ik vroeg waaróm ze meededen.

Wat ik zag, waren jongens en mannen (geen meisje of vrouw gezien) die het leuk vonden om lekker te rellen. Je verwacht met je deelscooter over de Kruiskade te cruisen. Of een kapsalon te eten met wat vrienden. En dan opeens actie. Ik zag opgewonden clubjes die langsrenden als de ME een charge uitvoerde. Vrienden werden geappt. Kom! Overal hingen jongens uit de ramen. Ze riepen welke straten veilig waren om in te rennen. Een heerlijk kat-en-muisspel.

Oké, het zijn jongens die waarschijnlijk minder loyaliteit voelen met de autoriteiten dan mijn zoon. Dat is ook niet zo gek als je wekelijks je ID moet laten zien. Net als vertrouwen werkt loyaliteit twee kanten op.

Na half één of zo had de politie de stad weer in handen. Zo zeiden ze het ook. Zou me niet verbazen als die relgasten dan ook naar bed moesten. Morgenochtend weer voetballen. Of vakkenvullen.

Sheila Kamerman vervangt Gemma Venhuizen die vakantie heeft.