Opinie

Traumatische spataderen

Frits Abrahams

Aangenaam verrast werd ik door een mail die een zekere Christine mij ongevraagd toezond, helaas zonder vermelding van haar achternaam. „Hallo allemaal, hier ben ik weer bij jullie! Ik wil mijn vreugde met je delen…”, riep ze mij (en helaas dus ook een ongenoemd aantal anderen) van verre toe. „Ondanks alles”, legde ze uit, „ben ik erin geslaagd om thuis van spataderen af te komen!!!”

„En, kijk”, ging ze verder, „toen ik 61 was, kreeg ik door dat de spataderen op mijn voeten zichtbaar werden. Eerst viel het nog mee, maar met elke nieuwe maand werden ze niet alleen duidelijker zichtbaar door de huid heen, maar ze werden dikker, waardoor ze er als pijpleidingen uit begonnen te zien.” Christine merkte dat ze niet meer goed in de tuin kon werken. „Al vechtende tegen de pijn, werd het moeilijker om komkommers, tomaten en appels voor mijn kleinzonen te kweken.”

Ik voelde me meteen door deze tekst aangesproken, hoewel ik zelden de aanvechting heb gehad om voor mijn (drie) kleinzonen komkommers, tomaten en appels te kweken. Christine raakte om een heel andere reden een snaar bij me. De laatste tijd ontstaan er ook op mijn onderbenen verdikkingen die verdacht veel op spataderen lijken, al zijn het gelukkig nog lang geen pijpleidingen.

Wéér een reden om ’s zomers in het openbaar geen korte broek te dragen, was mijn eerste gedachte. Over de andere reden – ontharing – zal ik verder zwijgen om de lezer al te ontluisterende details te besparen.

Spataderen associeerde ik tot dusver vooral met mijn ouders, die ik er vaak over heb horen klagen. Nu ben ík kennelijk aan de beurt – maar dat zal nog wel vaker gebeuren, in ieder geval één keer.

Ik wendde me maar tot Thuisarts.nl, medische vraagbaak in benarde tijden. Meteen viel me de eerlijke overzichtelijkheid van de kwaal op; in deze coronatijden zijn we wel wat anders gewend. Spataderen zijn verwijde aderen, vertelt de thuisarts, ze geven meestal geen klachten en behandeling is dan niet nodig. Maar wat te doen als je er, zoals Christine, wél veel hinder van ondervindt? Méér beweging, adviseert de thuisarts, en afvallen als je te zwaar bent. Helpt dat niet, dan kun je het met steunkousen proberen (mijn moeder!) of met inspuitingen, desnoods een operatie.

Maar Christine adviseert een heel andere remedie. Haar dokter gaf haar „een briefje waar de naam van de crème op stond, Varikosette, en de website waar ik het zou kunnen bestellen”. Het resultaat was „simpelweg wonderbaarlijk”: genezing na tien dagen. Varikosette is een crème met natuurlijke ingrediënten van onder meer de paardenkastanje en berkenbladeren. Het klinkt reuze kruidig, maar zou het inderdaad helpen? De thuisarts heeft een ontnuchterende boodschap: „Er zijn geen medicijnen tegen spataderen.”

Ik kon er niet omheen: ik móést dit Christine laten weten. „Klik hier en verhoog je zelfvertrouwen!!”, had ze zelf in haar mail aangedrongen. Ik belandde op een website van ‘NL Nederland Gezondheidszorg’ waarachter na enig doorklikken het merk Varikosette schuil bleek te gaan. Nu zag ik ook een fotootje van Christine, nog steeds zonder achternaam maar mét kleinzoontje, die haar voeten niet meer „vies en eng” vindt.

Wie zijn kleinkinderen een trauma wil besparen, weet nu wat hem of haar te doen staat.