Opinie

Scannen

Marcel van Roosmalen

Ik heb nogal te doen met de eigenaar van het enige café-restaurant dat nog in bedrijf is in ons dorp en niet alleen omdat zijn vader een Arnhemmer is en hij net als ik voor Vitesse is. Omdat hij de enige is, lijkt het alsof de gemeente Wormerland denkt dat ze corona het beste via hem kunnen bestrijden.

Op wie moeten ze anders hun beleid richten? Als er geen plekken meer zijn om samen te scholen, kun je niet meer samenscholen. De ontheffing voor het terras voor zijn zaak werd ingetrokken en de burgemeester annuleerde een etentje.

„Om het goede voorbeeld te geven, zegt ze”, riep hij toen ik gisteren met Frida van Roosmalen (0) zijn verlaten zaak binnenliep voor een dubbele espresso. In zijn ogen was het goede voorbeeld geven juist wel naar de horeca gaan.

„Om te steunen.”

Hij pakte zijn scanner.

„Ga ik het doen? Ja, ik ga het toch doen! Je geboortemaand alsjeblieft…”

Daarna: „Er hoeft er maar eentje voorbij te lopen… Ze kijken allemaal naar binnen om je te controleren.”

Hij werd er gek van, zijn vrouw werd er ook gek van.

Hij kende eigenlijk niemand die er niet gek van werd.

Een dag eerder was er tijdens ‘de spits’ een vrouw met twee kleine kinderen binnengevallen. De kinderen stortten zich direct op de kist met speelgoed, terwijl de vrouw zich uitgebreid installeerde. Toen hij vriendelijk vroeg of hij haar QR-code mocht scannen, ontplofte ze.

Hij hief de armen. „Wat moest ik? Ze zaten allemaal te kijken, zwijgend. Ik had de rest ook allemaal gecontroleerd. Uiteindelijk vertrok ze, schreeuwend. Ze wees op haar huilende kinderen en schreeuwde: ‘Heb je nu je zin?’ Dat gaat je als horecaondernemer toch door merg en ziel? Het ergste vond ik nog dat de rest me begon te complimenteren toen ze weg was. Zo van: ‘Goed gedaan, jochie.’ Maar in het heetst van de strijd sta je er alleen voor.”

„Zo ging het in de oorlog ook”, hoorde ik mezelf zeggen. „Aan de zwijgende meerderheid heb je niets.”

Onnodig om de Tweede Wereldoorlog er weer met de haren bij te slepen, dat vond ik zelf ook, hoewel ik voor iemand met Arnhemse roots graag een uitzondering maak.

Hij serveerde de espresso.

„Ik heb er helemaal geen zin meer in, joh. Drie keer per dag dat gezeik. En het regent annuleringen van mensen die tegen QR-codes zijn.”

Hij liet me in zijn telefoon kijken.

‘Nee, ook geen takeaway’, schreef een vrouw. ‘Wij zijn tegen tweedeling!’

Hij: „Dat waren ooit normale mensen. Iedereen radicaliseert.”

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.