Visgif

is visser en doet verslag vanaf de waterkant. Deel 56, een alternatief recept voor lood.
Dagboek van een visser

Natuurvrienden, zo presenteren vissers zichzelf graag. ‘Rivieren, beekjes, slootjes, tjilpende vogels, ruisend riet, slaande golven tegen de pieren, de schuimende branding, zilte geuren, meeuwengekrijs… Ach, pak ons het water af en wij sterven.’

Dit zeg ik ook, met bijvoeging: wie de boze baren trotseert om een vis te doden en die eigenhandig ontweidt en oppeuzelt, handelt in lijn van de natuurlijke orde. Alleen, aan deze natuurlijk orde kleeft al decennialang een verdomd onnatuurlijk randje, of liever, gitzwart randje. Jaarlijks verliezen vissers in zee en zoetwater tezamen zo’n 524 ton lood (u leest het goed) en geen haan die ernaar kraait. In praktisch álle producten, verf, waterleidingen, benzine, jacht, is lood allang verbannen, maar de sport- en beroepsvisser mag gezellig met gif blijven smijten. Want ja, zo visten onze voorouders toch ook, en handig hoor, dat zware spul.

Maar als u wist wat loodoxidatie in de voedselketen (plant-vis-mens) uitricht, raakt u geen visje meer aan.

Kraait er dan werkelijk geen enkele haan? Nu ja, er zijn wat informatiefolders, een paar tandeloze rapporten en afspraken, en in sommige hengelwinkels vind je diep weggestopt een bakje met milieuvriendelijke werpgewichtjes (tin, glas, ijzer, koper, wolfraam) maar werp één blik op ’t prijskaartje en je snapt waarom in de viskoffer tin of glas zeldzamer zijn dan een brulkikker in de woestijn.

Ikzelf ben radicaal gestopt met lood en fabriceer tegenwoordig zelf mijn gewichtjes. Ik heb voor u werkelijk een fantastisch recept, simpel én spotgoedkoop. U haalt een zak 20 kilo betonmortel bij de bouwmarkt, kost nog geen tientje. Koop een doos papieren drinkbekers en een zakje splitpennen. Maak in elke beker (circa 2 centimeter boven de bodem, afhankelijk van gewenste gewicht) een sneetje, steek daar doorheen de bij de uiteinden omgebogen splitpen. Doe wat mortelmix in een bak, aanlengen met water (niet te dik, maar ook geen soep), beetje roeren en dan de mortelpasta in de bekers scheppen; 1 etmaal drogen, daarna paar dagen onderdompelen in emmer water om verder in te harden. Eindproduct: magnifieke werpballen. En mocht de lijn breken en u raakt de bal kwijt, geen nood, uw verlies was circa 2 cent. Vergelijk dit met hetzelfde gewicht aan lood, 3 euro, met klapanker zelfs 5 euro. Tel daarbij op dat per vissessie de visser gemiddeld 8 euro lood verspeelt, terwijl één zak mortel (nog geen tientje dus) u genoeg ballen oplevert tot aan uw grafkist.

Maar het allergrootste profijt: elke verkwanselde bal betekent géén extra watervergiftiging, integendeel, u schenkt de vis een extra schuilplekje c.q. kraamkamertje. Lood vloekt in de natuur daar waar kiezelsteen zingt.

PS: Voor lichtere gewichtjes (voorntjes, baarsjes, etcetera) gebruikt u de hoedjes van eierdozen.