Recensie

Recensie Film

‘House of Gucci’ valt door seriële zelfoverschatting

Drama In veteraan Ridley Scotts dynastieke sage van de modewereld klinken echo’s van ‘The Godfather’ en ‘Macbeth’. Maar de emotionele impact is iets te gering.

Lady Gaga als ‘gold digger’ Patrizia Reggiani in ‘House of Gucci’.
Lady Gaga als ‘gold digger’ Patrizia Reggiani in ‘House of Gucci’. Foto Metro Goldwyn Mayer Pictures

De val van het huis Gucci is dramatisch gezien een goudmijn. Hoe een Florentijns familiebedrijf binnen drie generaties uitgroeide tot een mondiaal supermerk dat staat voor kwaliteit en elegantie. Hoe die expansie gepaard ging met rivaliteit, verraad en zelfs moord binnen de familie: anno 2021 is er geen Gucci meer actief binnen het modehuis.

Veteraan Ridley Scott bracht een topcast bijeen voor een dynastiek drama dat zich afspeelt in smaakvolle Italiaanse villa’s, Zwitserse chalets en New Yorkse glaspaleizen. In ruim tweeënhalf uur ontvouwt zich een emotionele achtbaan vol intriges, rancune en wraak, pregnante personages en echo’s van The Godfather en Macbeth. Toch laat de film je nogal koud.

Centraal staat Maurizio Gucci, in 1995 op 46-jarige leeftijd doodgeschoten op de stoep van zijn hoofdkantoor in Milaan. Adam Driver zet hem aanvankelijk neer als beminnelijke nerd: op een discofeestje in de jaren zeventig palmt de ordinaire ‘gold digger’ Patrizia (Lady Gaga) hem in. Papa Rodolfo (Jeremy Irons als ijle aristocraat) doorziet haar, het huwelijk betekent een breuk tussen vader en zoon. Waarna de extraverte oom Aldo (Al Pacino in Italiaanse overdrive) zijn neefje onder de vleugels neemt. Aldo heeft op zijn beurt heibel met zijn zoon Paolo (Jared Leto), een brekebeen die zichzelf een miskend kunstenaar waant. Hij is de Fredo Corleone in deze familiesage: de zwakste schakel.

Ridley Scott neemt de tijd dit giftige familiemoeras op te meten. De arglist van de stille Maurizio schrijf je toe aan zijn eega Patrizia, een rupsje nooitgenoeg met boulimia en een drankprobleem. Of is Maurizio’s afstandelijke vriendelijkheid een act? Hoe dan ook: messen worden geslepen, ruggen bieden zich aan, en passant komt wat moderne modegeschiedenis voorbij en klopt Tom Ford op de deur om met durfkapitaal Gucci naar de stratosfeer te schieten.

House of Gucci is chic gefilmd dynastiek drama met elke rol goed bezet: zelfs de doorgaans irritante Salma Hayek valt op haar plaats als het theatrale medium Pina. Veteraan Ridley Scott doet het nodige om tijd, plek en sfeer te schetsen: in de jaren zeventig gaat een geel ansichtkaartenfilter over de lens, in de jaren tachtig is het kil klatergoud. Er is een soundtrack van hitjes met soms een moppie Verdi. Al met al is House of Gucci een ambachtelijke, wat routineuze exercitie die hip was geweest in de tijd waarin het zich afspeelt.

Een probleem is dat iedereen grotesk is behalve de vlakke, ongrijpbare Adam Driver. Zijn Maurizio Gucci blijft een raadsel, veel ontwikkeling maakt hij niet door: House of Gucci is operette met een kleurloze tenor. Rest een kroniek van seriële zelfoverschatting die bij vlagen boeit.