Recensie

Recensie Media

Drie uur zoeken naar een rots in het oosten

In aanloop naar de feestdagen test spelletjes. Vandaag: groots en gedurfd avontuur, maar ook doods.
23-11-2021 Bordspel Sleeping Gods
23-11-2021 Bordspel Sleeping Gods Foto Jennifer Knuchel

Kies je eigen avontuur! Als kind leende ik vaak ‘speelboeken’ bij de bibliotheek. Hierin ben je zelf, als lezer, de hoofdrolspeler. „Er staat een trol op de brug. Ga je het gevecht aan? Ga dan naar pagina 53. Ren je weg? Ga naar pagina 17.”

Sleeping Gods is een avonturenboek vermomd als bordspel. De belofte is groots. Er is een wereld om in te dwalen! Queestes te vervullen! En jij, de speler, speelt de hoofdrol in je eigen avontuur.

Er is dus een plot. Het is 1929 en het schip The Manticore duikt plots op in een onbekende omgeving: de Dwaalzee. Het is aan de spelers om kapitein Sofi Odessa en haar bemanning door dit mysterieuze eilandenrijk vol fantasiewezens te loodsen.

En er is dus een spel. De zware doos zit vol blokjes, fiches en kaarten waarmee je voedsel kan verzamelen, je schip kan repareren, een koers kan uitzetten en artefacten kan zoeken. Gevechten worden gespeeld in een innovatief kaartsysteem. Als je een arm raakt, kan de tegenstander daarna minder hard uithalen. Dat soort werk.

Maar het hart van het spel is de combinatie van atlas en verhalenboek. Alle eilanden in de atlas zijn genummerd. In het verhalenboek zoek je bij elk eiland een bijbehorende passage op. „Het eiland wordt geplunderd! Ga je het gevecht aan met de plunderende piraten? Lees paragraaf 6. Wil je dorpelingen helpen met een brandende huis? Paragraaf 3.”

Sleeping Gods is groots en gedurfd. Maar het is ook doods. Thuis waren we één hele speelsessie van drie uur op zoek naar „een grote rots in het oosten” waar pelgrims ons over hadden verteld. Maar we vonden die rots niet. Wel rotsen met mysterieuze deuren of schatkisten. Waar we dan weer niks mee konden, omdat we de juiste sleutel niet hadden.

Er gebeurde uiteindelijk wel wat: een reusachtige eendenmossel zoog zich vast aan het schip. Zes zeeën verderop konden we de eendenmossel laten verwijderen. Drie uur blokjes schuiven en kaarten spelen en het enige dat we hadden bereikt was een losgebikte eendenmossel.

Misschien komt het spel later écht op gang. Maar wij vonden het wel welletjes. Het verhaal gaat niet diep, de karakters zijn plat. We vreesden een eindeloze aaneenschakeling van opdrachten, zonder dat er ooit echt iets gebeurde.

Het is dezelfde illusie van keuze die avonturenboeken boden. „De trol slaat op je hoofd met een knuppel. Dacht je echt dat je een trol aankon? Je bent dood. Begin opnieuw.”