Recensie

Recensie Film

Bij Herr Bachmann is leren pret

Documentaire Een inspirerende leraar verheft zijn klas, maar ‘Herr Bachmann und seine Klasse’ is te lang en maakt zijn boodschap soms te expliciet.

Fijn, een jaar in de klas bij een inspirerende leraar. De kordate, geduldige Juf Kiet, de warme George Lopez van Être et avoir (2002). Dieter Bachmann uit fabrieksstadje Stadtallendorf past met zijn beanie, grijze stoppels en ACDC-shirts in dat rijtje.

Bachmann bestiert een brugklas waar pubers uit Turkije, Marokko, Azerbeidzjan of Brazilië worden klaargestoomd voor het middelbare onderwijs. Sommigen zijn het Duits nog amper meester. Leraarschap was nooit zijn roeping, bekent Bachmann. Hij was een socioloog die liefst muziek maakte. Maar als vader moest er brood op de plank komen, dus nu musiceert hij met zijn klas. „Misschien moet ik ze wel wat meer wiskunde en Duits door de strot douwen”, peinst hij. Een wonder dat hij nog niet is ontslagen.

Of niet: leerlingen dragen hem op handen, willen hem behagen omdat hij geestig, warm, speels, uitdagend is – en resoluut als dat moet. Hij is echt in zijn kids geïnteresseerd. In een ontroerende scène zien we een Bulgaarse papa smelten als Bachmann zijn dochter Stefi – prachtig – laat zingen. „U bent een goede, emotionele leraar”, zegt hij. „U maakt van leren pret.”

En zo is het. Herr Bachmann und seine Klasse is te lang met zijn 3 uur en 33 minuten, al kost het tijd om een klas echt te leren kennen. Soms verzaakt maker Maria Speth helaas haar observerende naturalisme voor goedbedoelde manipulatie. Zo volgen op culturele wrijving in de klas beelden van prikkeldraad, oorlogsmonument en dwangarbeiderskamp; ooit produceerde Stadtallendorf TNT en dynamiet voor de nazi-oorlogsmachine. Zo’n nie wieder-boodschap is prijzenswaardig, maar detoneert hier.