Opinie

Solidair met de wereld of toch een derde prik

Stephan Sanders

Ik dacht dat ik dat ferm had bedacht. Zo’n derde prik, de boosterprik tegen corona, die hoef ik niet, want er zijn te veel landen in de wereld, die we vroeger samenvatten onder het kopje Derde Wereld, waar ze nog aan hun eerste prikken moeten beginnen.

Maar toen kwam er heugelijk nieuws uit Paramaribo, van mijn schoonouders. Het boek dat ik ze twee maanden geleden stuurde, was dan toch gearriveerd. In het verleden kwam het geregeld voor dat boeken vanuit Nederland eerst driftig werden doorzocht door beambten, die niet zozeer gedreven werden door leeshonger, maar door zucht naar eurobiljetten, die tussen de pagina’s verstopt zouden zitten. Maar het boek is ongehavend afgeleverd.

Het tweede goede nieuws, mijn schoonmoeder bracht het zonder enige ophef of triomf: haar man en zij, beiden voor de derde keer geprikt. Daar was ik blij om, want de vaccinatiegraad in Suriname is laag, en oudere mensen lopen gerede risico’s. En toen de videoverbinding was verbroken (‘aboeng, aboeng’) merkte ik dat onder die blijdschap zich toch ook enige afgunst schuilhield.

Is Suriname een ‘derdewereldland’? In vroeger tijden, toen het land zich kon laten voorstaan op het niveau van haar onderwijs en medische zorg, werd er wel gefleemd over ‘het eerste land van de derde wereld’. Nu zijn daar vele vaccins over, want de argwaan jegens prikken is geen typisch Nederlands of Europees verschijnsel. Maar ook in Suriname is een begin gemaakt met de derde ronde. Die ik, als het zover komt solidair aan mij voorbij wilde laten gaan, met het oog op de wijde wereld. Coronabestrijding zal globaal zijn of niet, want de wereld hangt van vliegtuigen, vrachtboten, reizigers en migranten aan elkaar. Op universiteiten mogen ze zich druk maken over ‘safe spaces’, op aarde zijn die niet te vergeven.

Lees net in de Volkskrant een interview met de Canadese schrijver Michael Ignatieff, waarin hij vrolijk meldt: „Ik krijg later vandaag mijn derde prik tegen corona. Give me now, anytime.” In mijn hoofd begint het ferme geen-booster-voornemen al te schuiven.

Driekwart jaar geleden keek ik ijverzuchtig naar Israël: razendsnel met vaccineren, met militaire discipline. Dat was nog eens een land dat hart had voor haar burgers. Maar juist daar, waar ook de boostershots al weer maanden worden uitgedeeld, blijft het virus opleven, ook al omdat een flink deel van de Palestijnen die voor werk naar Israël komen geen of onvoldoende shots hebben gehad.

Portugal, Portugal is nu het nieuwe droomland. Een vaccinatiegraad van 98 procent, zonder mondkapje in het café. Maar de afgelopen zomer nog moest Lissabon gedeeltelijk in lockdown. Eigen land, eigen volk eerst? En willen wij verder leven, vacuüm verpakt?

Stephan Sanders schrijft elke maandag op deze plek een column.