Recensie

Recensie Theater

Showponies galopperen door porseleinkast en kerststal

Cabaret Met een kersteditie van Showponies is De Alex Klaasen Revue nu een trilogie. Het tweede deel van deze voorstellingenreeks won recent een Poelifinario en ook deel drie is weer een schot in de roos.

De Alex Klaasen Revue: Showponies, een ‘merrie’ Christmas.
De Alex Klaasen Revue: Showponies, een ‘merrie’ Christmas. Foto Tom Sebus

Tussen de ezel, os en kribbe duikt dit jaar een kudde showponies op. Theatermaker Alex Klaasen staat op de bühne met een ‘special edition’ van zijn bejubelde revue-reeks: na Showponies 1 en 2 presenteert hij nu een voorstelling geheel in kerstthema. Net als bij de eerste twee delen wisselen sketches en liedjes elkaar in een rap tempo af, maar nu dansen ook kerstbomen en sneeuwpoppen over het toneel, terwijl de ezel en os (muzikanten Jan en Keez Groenteman) hier vanuit hun stal een soepele soundtrack onder leggen.

In samenwerking met auteur Niek Barendsen schreef Klaasen een reeks absurde sketches en nummers. De scènes schieten alle kanten op: van een familietafereeltje voor de open haard naar Bethlehem, van iemand die meent dat ze ‘de Limburgse Mariah Carey’ is tot een eclectische videoclip in de sneeuw. Op het ene moment staan twee verlegen Duitsers ongemakkelijk te flirten bij een stalletje op een kerstmarkt, op het volgende deelt een van de rendieren van de kerstman zijn collega’s mede dat hij zich eigenlijk een alpaca voelt. Briljant is ook de re-make van Sonnevelds ‘Het dorp’ over de eigenaar van een kerstdorp (‘naar het tuincentrum met mijn váááder’).

Drie brallerige koningen

Aan Klaasens zijde maakt een sterk acteursensemble het (kerst)feest compleet: Showponies-corryfee Daniel Cornelissen heeft doorlopend de lachers op zijn hand met zijn nonchalante spel, Renée de Gruijl sprankelt in iedere scène en Lucas Schilperoort beweegt zich gracieus van onschuldig naar ondeugend. Nieuwkomers Myrthe van der Vuurst de Vries en Pepijn van den Berg, beiden nog bezig met hun opleiding aan Codarts, passen hier perfect tussen.

In regie van Gijs de Lange stoomt de voorstelling lekker door, maar krijgt Klaasen ook de ruimte om ongemakkelijke momenten lang uit te rekken of door te schmieren. De scènes hangen – geheel in revuestijl – niet met elkaar samen, maar er zijn wel enkele rode draden. Een terugkerend element zijn bijvoorbeeld de scènes, waarin het kerstverhaal als soap wordt gepresenteerd, compleet met een voice-over die vertelt wat de cliffhangers ook alweer waren. Dat klinkt misschien afgezaagd, maar door de meesterlijke dialogen verheug je je toch steeds op de volgende aflevering. De soap is traditioneel aangekleed, maar heeft een modern tintje: Josef kijkt online of er nog accommodatie te vinden is voor zijn zwangere vrouw en hem, en de drie wijzen roepen brallerig ‘je bent een koning’ tegen elkaar.

De kerstman ‘cancellen’

Bij deze Showponies-hattrick kun je niet anders dan met een brede grijns of hardop lachend in je theaterstoel zitten. Dit gebeurt bijvoorbeeld als kerstliedjes-clichés belachelijk worden gemaakt in het nummer ‘Vrede’ of bij het duet van twee sneeuwpoppen die hopeloos verliefd zijn, maar smelten als ze bij elkaar proberen te komen. Sommige sketches zijn nogal plat, maar er zijn ook gevoeligere nummers als ‘Mistletoe’, waarvoor choreograaf Daan Wijnands een mooie enscenering met maretakjes bedacht.

Vorige maand won Klaasen nog de cabaretprijs Poelifinario in de categorie ‘engagement’, omdat hij met Showponies 2 „gevoelige vragen [stelde] over zijn identiteit en maatschappelijke positie”, aldus de jury. Op het eerste gezicht is dit derde deel, met z’n luchtige feestdagenthema, minder maatschappijkritisch of persoonlijk dan zijn voorgangers, waarin Klaasen bijvoorbeeld zijn coming-out verwerkte. Toch stelt ook deze performance iets aan de kaak: de voorzichtigheid waarmee (seksuele) minderheden tegemoet worden getreden. Dit neemt Klaasen flink op de hak. Ook activisme krijgt een knauw, bijvoorbeeld in een scène over twee elfjes die de kerstman willen ‘cancellen’ vanwege hun tewerkstelling op de Noordpool. Weinig is heilig in dit kerstverhaal. In een tijd waarin je soms geneigd bent om op je tenen te lopen, draaft Klaasen juist dwars door de porseleinkast.