Wat te doen met een dochter die door corona moedeloos is geworden?

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen. Deze week: een dochter (20) die een mentale klap heeft gehad door corona.

Illustratie Martien ter Veen

Moeder: „Onze dochter (20) is vorig jaar mede door de beperkende coronamaatregelen gestopt met haar studie en weer thuis komen wonen. Ze heeft een flinke mentale klap gehad. Na de zomer heeft ze haar studie weer opgepakt, maar het is nu duidelijk dat deze studie niet past. Nog steeds heeft ze last van alle beperkingen. Open dagen en meeloopdagen gaan niet door, een mogelijke uitwisseling naar het buitenland staat op losse schroeven. Haar zelfvertrouwen, motivatie en veerkracht staan onder druk. De onvoorspelbaarheid en onzekerheid verlammen haar. Uiteraard leidt dit tot spanningen en verzet thuis. We willen haar graag ondersteunen maar voelen ons ook machteloos. Hoe kunnen we haar een veilige ruimte en perspectief bieden om te groeien tijdens deze onvoorspelbare omstandigheden? Hoe voorkomen we dat ze niet weer verder wegzakt in een depressie?”

Naam is bij de redactie bekend. (Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen.)

Verantwoordelijkheid geven

Susan Bögels: „Maak uw dochter de eigenaar van haar probleem. In de leeftijd van 18 tot 25 oefenen we met volwassen worden. De taak van jongvolwassenen is om het eigen leven op de rit te zetten met de ups en downs die daarbij horen. Ouders bieden het veilige thuis waar ze altijd op terug kunnen vallen, maar dat wil niet zeggen dat ouders die ontwikkelingstaak uit handen kunnen of moeten nemen.

„De eerste stap is haar aan te moedigen zelf buitenshuis psychologische hulp voor haar problemen te zoeken. De tweede stap ligt in accepteren van wat (nu) niet te veranderen is, en aan de slag gaan met de mogelijkheden die er nog wel zijn. Er zullen altijd ups en downs in het leven zijn, laten we ook de coronamaatregelen in dat verband zien.

„Leren je niet te verzetten tegen het onvermijdelijke kan een hoop leed besparen. Daarnaast is het juist in deze levensfase een heel interessante oefening om te kijken hoe je binnen de mogelijkheden en beperkingen die je hebt, toch je autonomie vorm kunt geven.

„Ik denk niet dat het helpt als u dit allemaal tegen uw dochter zegt. Het is vooral iets dat u zelf als ouders moet voorleven.”

Controle geven

Michelle Achterberg: „Tijdens de adolescentie, de overgang van kind naar volwassene, zijn vooral sociale interactie met leeftijdgenoten en autonomie heel belangrijk. Precies deze behoeften raken door coronamaatregelen in de knel. Er is minder kans om met andere jongeren samen te komen, en de onvoorspelbaarheid en de onzekerheid van de maatregelen nemen een gevoel van controle uit handen. Ze kan zo niet leven naar eigen keus, het is niet gek dat ze daar somber van wordt. Ook het weer thuis wonen leidt tot autonomieverlies.

„Neem wat uw dochter zegt en voelt serieus, sus haar niet met ‘het komt wel goed’, maar erken dat het is wat het is. Help haar om mogelijkheden voor sociale interactie te vinden. Daarmee kan ze niet alleen haar behoefte aan sociale relaties bewerkstelligen, het contact met leeftijdgenoten zorgt ook voor meer veerkracht. Misschien kan ze toch manieren vinden om in haar eentje een dag mee te lopen in een onderwijsinstelling?

„Geef haar in de mogelijkheden die jullie samen onderzoeken autonomie: beslis niet voor haar, maar laat haar zelf steeds haar eigen keus maken. Dat draagt weer bij aan haar gevoel van controle. Ook autonomie heeft een positief effect op veerkracht.”

Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.