Caloe van Dijk in haar tot tiny house en tiny office omgebouwd busje. Foto Merlijn Doomernik

Interview

Je vaste woon- en werkplek opgeven om in een camperbusje te leven

Caloe van Dijk | woont en werkt in haar camper Caloe van Dijk gaf haar vaste woon- en werkplek op om in een camperbusje te leven. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot. „Goeeedemorgen! U mag hier niet slapen hè!”

Eigenlijk zouden we ergens in de bossen op de Veluwe afspreken, maar een dag voor de afspraak komt er een appje binnen: of het niet toch in de duinen bij Haarlem kan. Daar is Caloe van Dijk (36) onverwachts met haar camper naartoe gereden. Ze woont en werkt niet op één plek, maar als rondreizende coach in een tot tiny house en tiny office omgebouwd busje. Het is heel even zoeken op de natuurparkeerplaats in de bossen. Pas als je om het nondescripte witte busje heenloopt, zie je dat het een camper is.

Hoi, welkom, kom erin. Tot in de puntjes afgewerkt, aarderode details, veel hout, klein oventje, glazen buisjes met verschillende soorten kruiden, waar de camper ook naar ruikt. Knus, klein, eenvoudig. Ze heeft het busje zelf omgebouwd: „Je wil niet weten hoeveel werk erin zit.”

Sinds dit jaar woont ze in deze bus, vertelt ze met een kop thee in de hand. „Ik ben buitensportinstructeur geweest, en heb veel gereisd in Europa. Ik heb ook wel gewoon op kamers gewoond, huurhuisjes gehad. Meestal antikraak.”

De keuze om in een bus te wonen is deels ingegeven door de huidige woningmarkt, die haar niet kan bieden wat ze zoekt. „Je krijgt heel weinig waar voor je geld, de verhouding tussen prijs en kwaliteit is zoek. Dus nu is dit mijn huis, ik heb geen ander vast adres meer. Ik gedij gewoon goed als ik op verschillende plekken kan leven.” En dan vooral in de natuur. „Mijn medicijn, mijn vriend, mijn grote liefde.”

In opkomst

Hoeveel mensen er precies in campers wonen is niet duidelijk, het Centraal Bureau voor de Statistiek houdt alleen cijfers van het totale camperbezit bij, en van mensen zonder vaste woon- of verblijfplaats. Maar dat zijn toch twee verschillende groepen. Volgens de NKC, de belangenclub van camperaars, is het fenomeen in opkomst. „We krijgen de laatste twee jaar meer vragen over hoe dat dan moet, wonen in een camper, met een inschrijfadres en verzekeringen en zo”, zegt woordvoerder Carien Bardoel. „Nu je toch vanuit huis kunt werken, denken meer mensen: waarom dan niet vanuit een camper?”

Lees ook: Hoe wonen mensen, nu de woningmarkt zo verhit is?

Caloe van Dijk is dus zeker niet de enige die dit doet. Maar nu zij zo is gaan leven, valt haar ook op hoe moeilijk het is om buiten de gebaande paden te treden. „Ik sta hier nu zoals ik vaker ergens sta: op een rustige parkeerplaats in de natuur – ik sta het liefst vrij in de natuur en niet op een camping. Alle mensen die hier langskomen en zien dat ik hier woon en werk, roepen: ‘Oh wat leuk, en oh wat ziet het er leuk uit.’ Ik denk dat nog nooit iemand negatief heeft gereageerd.” Behalve boswachters en agenten dan. „Het is echt een uitdaging om een gelijkwaardig gesprek aan te gaan over dat ik op een andere manier leef en werk. Het start vaak intimiderend en onvriendelijk, ze schreeuwen je wakker.” Ze zet een harde mannenstem op: „‘Goeeedemorgen! Staat de koffie al klaar?! U mag hier niet slapen hè!’ Het gaat erom: je bent ongewenst. De manier waarop je benaderd wordt, is vaak respectloos.”

Douchekop aan de keukenkraan

Maar goed, wat ze doet is niet voor niets verboden. Kan ze zich niet voorstellen dat boswachters willen voorkomen dat mensen overnachten op parkeerplekken? „Op een dag had ik een goed gesprek met een boswachter. Daarin deelde hij zijn ergernis: veel mensen met een camper laten rommel achter en veroorzaken geluidsoverlast. Terwijl ik de rommel juist opruim waar ik kom. Ik leef vanuit de gedachte: leave no trace.”

Water vult ze bij bij openbare kranen. Aan boord heeft ze een ecotoilet, en er zit een douchekop aan de keukenkraan, die ze naar buiten kan trekken en dan met een magneet aan de buitenkant van haar bus kan plakken. „Als ik op een rustige plek ben waar niemand is, heb ik mij in twee minuten gedoucht. Ik ben spaarzaam met mijn water.”

Ze zet geen foto’s op Instagram of andere sociale media, om te voorkomen dat haar aanwezigheid meer mensen aantrekt. Daarom wil ze nu ook liever niet de exacte locatie in dit artikel vermeld zien.

Caloe van Dijk woont en werkt in een camper. Foto Merlijn Doomernik

De „tot in de extreme details geregelde systemen” maken het haar op meer manieren lastig om te leven zoals ze wil, vertelt ze. „De gemeente [Haarlem, waar ze haar laatste huis had] heeft geen hokje om me in te plaatsen, omdat ik geen vast adres heb. Ik heb daarom het label ‘dakloze ondernemer’ gekregen. Uiteindelijk heeft de gemeente mij, na een lange procedure die veel stress opleverde, uitgeschreven van het postadres dat ik wilde aanhouden. Een rechtszaak daarover heb ik verloren. Er ís ook geen goed hokje voor me. Ik ben uitgerangeerd door het systeem, de gemeente heeft mij uitgeschreven naar ‘land onbekend’. En dat geeft allemaal uitdagingen.” Verzekeringen bijvoorbeeld zijn gekoppeld aan een vast adres.

„Ik heb een zelfstandig en reizend bestaan, en daar kunnen ze niet mee omgaan. In plaats van te luisteren naar mensen en hun wensen, drukken ze gewoon op control alt delete. Het is niet dat ik geen onderdeel wil uitmaken van de maatschappij, juist wél, maar ik wil het wel anders doen dan de meeste mensen.”

Menselijke maat

„Door deze levenswijze ben ik gaan vóélen hoe geconditioneerd je bent”, zegt ze. „Ben je überhaupt in staat om zelf te beslissen of je meegaat met bepaalde conventies of niet?”

Ze vertelt dat ze eigenlijk al heel lang de menselijke maat mist in de manier waarop de Nederlandse samenleving functioneert. „Ik was op de havo slecht in vreemde talen en kon daardoor niet naar de kunstacademie. Alsof het bij kunst uitmaakt of je goed Frans spreekt! Maar het schoolsysteem is daar niet op ingericht.”

Foto Merlijn Doomernik
Foto Merlijn Doomernik
Caloe van Dijk woont en werkt in een camper.
Foto’s Merlijn Doomernik

Het werd na wat omzwervingen uiteindelijk een studie psychologie. Ze ging het onderwijs in, werd coach en trainer voor medezeggenschapsraden. Normale banen. Maar die maakten haar uiteindelijk ziek, ze kreeg allerlei klachten van de stress. „Mijn lichaam gaf het signaal: dit klopt niet, er moet wat veranderen.”

Vandaar de stap om in een busje te wonen en werken. „Je maakt je los van de programmering van negen tot vijf, je gaat veel meer met de natuur leven, met het dag-en-nachtritme, de seizoenen, met het weer. Je voelt meer verbinding met de natuur, en ik daardoor ook met mezelf.”

Volgen van eigen pad

Ze gaat deze herfst naar Portugal, waar ze haar beginnende online coachingspraktijk verder wil uitbouwen. „Als holistisch coach help ik mensen met het volgen van hun eigen pad. Ik weet wat het is om om te gaan met angst, depressie en paniek die daarbij kan komen kijken.”

Je leert dat je heel weinig nodig hebt, ik heb altijd een opgeruimd huis, ben supermobiel, heel flexibel om ergens naartoe gaan

Caloe van Dijk

Voor de pandemie werkte ze vooral met groepen mensen – dus de afgelopen periode hakte er wel in. Ze leeft nu deels van coronasteun, aangevuld met inkomsten uit haar coachingspraktijk. Ze vertelt een fictief verhaal over een vrouw die op straat loopt, en een man aan de rand van de straat ziet zitten die wat eieren verkoopt voor 2 euro. „Ze dingt af om de eieren voor anderhalve euro te krijgen, waarop de man zegt: prima, want ik heb niets en anderhalve euro is beter dan niets. Als de vrouw de volgende avond in een restaurant eet, en de rekening krijgt van 250 euro, geeft ze 300 euro aan de ober en zegt: Laat de rest maar zitten.”

Het is een verhaal dat volgens haar de rare rol van geld laat zien in onze huidige maatschappij. Maar het klinkt juist ook als een luxe dat ze de mogelijkheid heeft om zo te leven als ze doet, toch? „Ik leef heel eenvoudig, met heel weinig.” Al haar spullen heeft ze weggedaan. „Je leert dat je heel weinig nodig hebt, ik heb altijd een opgeruimd huis, ben supermobiel, heel flexibel om ergens naartoe gaan.”

En de toekomst? „De hele reden dat ik dit doe is de controle loslaten, angst loslaten, vertrouwen dat wat er op je pad komt het goede is. Autonomie, zelfbeschikking, mijn eigen pad gaan, los van culturele, collectieve geprogrammeerde overtuigingen.”

Na Portugal wil ze verder reizen naar Ibiza. „Momenteel heb ik nog geen duidelijk plan voor deze winter. Ik houd van de zee en de mediterrane winter. Ik heb een grote liefde voor Ibiza, maar het staat nog helemaal open.” Dat is nou net het hele punt.