‘Eigenlijk zaten we al in een andere levensfase’

Spitsuur Met drie zoons wonen Axel Posthumus en Nicole Ikkerink in het Duitse Marburg, waar ze een camping runnen. Axel heeft ook een bedrijf in Nederland. „Niet de hele dag op elkaars lip. Het maakt de relatie gewoon rijker.”

Axel: „Thuis spreken we vooral Duits. De oudste zoon spreekt ook Nederlands. De middelste weigerde, maar dat verandert nu. En met Ben proberen we nu dat ik Nederlands met hem praat en Nicole Duits.” Foto David Galjaard
Axel: „Thuis spreken we vooral Duits. De oudste zoon spreekt ook Nederlands. De middelste weigerde, maar dat verandert nu. En met Ben proberen we nu dat ik Nederlands met hem praat en Nicole Duits.”

Foto David Galjaard

Axel: „Als ik écht thuis ben, dan ben ik in Duitsland. Daar zijn Nicole en de kinderen. Ik vertrek gemiddeld op maandagavond naar Nederland en kom donderdagavond terug. Ik heb in Nederland een bedrijf in duurzame energie.”

Nicole: „Ik run met Axel samen een camping in Duitsland. Ik ben er zes dagen per week.”

Axel: „We hebben drie zoons. De oudste is 19 jaar, de middelste 12, en dan is er nog eentje van 1,5 jaar, een nakomelingetje. Of hoe wij het noemen: we hebben er een hele mooie ramp bij gekregen.

„Als ik er niet ben, doet Nicole de kinderen, de camping, alles. In Nederland zorg ik dat ik in drie à vier dagen gemiddeld zo’n 35 uur werk, ook veel avonduren. Op maandag en vrijdag doe ik duidelijk minder. Dan probeer ik er voor het gezin te zijn, en doe ik wat voor de camping op de achtergrond. Ik concentreer me op de grote lijnen, en Nicole op het dagelijks beleid.”

Nicole: „Wij doen dat al zo sinds wij samen zijn. Het is aan de ene kant goed. Ik heb mijn eigen systeem en ritme. Als er probleempjes tussendoor komen, is het wel: shit, moet ik het alleen doen. Tijdens corona waren we ineens heel veel samen, toen werkte Axel thuis. Dat ging heel goed. Ook met een baby erbij.

„Ben is tijdens corona geboren. We hadden net ervoor een nieuw huis gekocht, gericht op twee kinderen, niet op drie. Ben sliep bijna een jaar bij ons op de slaapkamer. Toen zijn we in de woonkamer gaan slapen. We hielden elkaar wakker. Nu gaat de oudste zoon binnenkort op zichzelf wonen.”

Axel: „Onze kinderen zijn best verwend. De oudste had wat te weinig aandacht voor de gezinssituatie. Toen heb ik gezegd: ‘weet je wat, vriend? Of je past je een beetje aan, of je gaat uit huis.’ Hij wil naar Nederland om daar te gaan studeren. Op eigen benen staan en eigen ervaringen opdoen.”

Failliet

Axel: „Het leuke is: Nicole heeft een Nederlandse vader en Duitse moeder, en ik ook. Mijn moeder is op haar negentiende naar Nederland gekomen en daar ben ik opgegroeid. De camping in Duitsland die wij nu hebben, was van mijn opa. Ik ben er als kind veel geweest. Voor mij was dat echt een mooie familieplek.

„Toen ik 35 was, ging de camping failliet. Mijn moeder belde en vroeg of ik hem niet wilde overnemen. Op die camping staat een restaurantje dat Nicoles moeder lang runde.”

Nicole: „Ik kwam er regelmatig.”

Axel: „Wij hebben allebei dus iets met dat stukje grond. Nicole is er nog meer groot geworden dan ik. Toen ik de camping overnam, hadden we allebei een andere relatie, maar dat hield snel op. Ik denk dat onze achtergrond een rol speelde in de aantrekkingskracht. En de liefde voor de camping. Die verbindt enorm. Nicole had niet alleen maar goede herinneringen aan de plek.”

Nicole: „Ik ben groot geworden in de bar van het restaurant, de Kneipe. Ik zag wat het met mijn ouders deed om niet veel geld te hebben en altijd te werken.”

Axel: „De camping kon ook alleen bestaan doordat ik in Nederland een ander bedrijf had. En we vinden allebei dat de combinatie Nederland-Duitsland heel rijk is. De kinderen zijn graag op de camping, maar ook heel graag in Utrecht, of Amsterdam, of Rotterdam.

„Thuis spreken we vooral Duits. De oudste zoon spreekt ook Nederlands. De middelste weigerde, maar dat verandert nu. En met Ben proberen we nu dat ik Nederlands met hem praat en Nicole Duits.”

Nicole: „In het campingseizoen, de zomer, eten we met het gezin vaak op de camping. Dat vind ik altijd heel mooi. Je zit bij ons in de Biergarten, gasten om je heen, een leuke sfeer. En een luxe dat je je eten zelf niet hoeft te maken.”

Balans zoeken

Axel: „We proberen vaste momenten te hebben dat we samen zijn. Op maandag gaan we vaak buiten de deur lunchen. Omdat ik een paar dagen weg ben, zitten we niet de hele tijd op elkaars lip. Ik vind dat dat ons meer oplevert dan het kost. We kunnen ons eigen ding doen en je hoeft je niet de hele tijd aan te passen aan elkaar. Het maakt de relatie gewoon rijker.”

Nicole: „Ik heb tijdens corona gezien hoeveel hij moet werken. Als hij dan altijd rekening met het gezin moet houden, werkt dat slecht.”

Axel: „We bellen veel als ik in Nederland ben. Het gaat vaak over werk, maar we bespreken wel echt dingen. Als je de hele tijd met elkaar bent, is het vluchtiger. Ik merk wel dat we, nu ik weer veel naar Nederland ga, opnieuw naar een goede balans zoeken. De jongste vraagt een totaal ander type zorg dan de oudere twee kinderen. Die is zo van ons afhankelijk.

„Vroeger hadden we ouders die insprongen, maar die zijn overleden of te oud. Dan heb je geen steun meer die er vroeger wel was, dat maakt het veel zwaarder.”

Nicole: „We zaten eigenlijk al in een heel andere levensfase. En dan ineens, tjakka, ben je zwanger. Ik dacht: ik heb de hele zwangerschap de tijd om te wennen aan het idee. En toen kwam hij en ik heb echt… gerouwd. Ik was mijn vrijheid weer kwijt. En dat was voor mij zwaar.”

Axel: „We hadden dit niet gepland. Maar het is echt bijzonder om op deze leeftijd een kind te hebben, hoor. Het geeft heel veel. Zo’n nieuw leventje. En het is ook heel mooi dat we er, ondanks ons drukke bestaan, toch voor hem kunnen zijn.”

In Spitsuur vertellen stellen en singles hoe zij werk en privé combineren. Meedoen? Mail naar werk@nrc.nl