Recensie

Recensie Uit eten

De allersympathiekste zaak van Amsterdam: eten met idealen

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam. Ditmaal streek ze neer bij een zaak met veel groente en weinig vlees, waar je de varkens buiten in de grond ziet wroeten.

Foto Olivier Middendorp

Laten we beginnen met een opsteker: Pof is de allersympathiekste zaak in Amsterdam! Wat hier gebeurt, voelt goed en is echt duurzaam. Want duurzaamheid is verworden tot een containerbegrip en veel restaurants schermen ermee, terwijl ondertussen verdraaid veel wordt ingevlogen en de herkomst verre van biologisch is.

Bij Pof komt 40 procent van de ingrediënten uit eigen tuin en ook de rest is lokaal. Dit betekent geen vanille uit Madagaskar of citroen uit Italië, wel veel knollen, kolen, bieten en andere groenten en fruitsoorten die in Nederland groeien, bier uit de huisbrouwerij, vlees van de varkens die je door de ramen in de grond ziet wroeten en louter wijnen uit Nederland. „Alleen koffie en havermelk zijn nog een probleempje”, vertelt de eigenaar die ook Noorderlicht in Noord heeft, net zo’n knuffelbare zaak.

Grappig is dat Pof gevestigd is in een voormalig sportpark, nu stadslandbouwproject NoordOogst. Het ligt net binnen de ring, je kunt het geluidsscherm van de A10 bijna aanraken. Met het zachte geruis van de auto’s op de achtergrond zitten de gasten – op deze zaterdag veel gezinnen met kinderen – op het grote terras, het is een gezellige boel. Ooit was hier een poffertjeszaak, bij wijze van knipoog staan ze op de kaart, maar ‘pof’ verwijst ook naar één van de kooktechnieken waarvan de keuken gebruik maakt. Dat poffen gebeurt net als het roken en stoven in de Mibrasa, een gesloten barbecue op houtskool die je inderdaad ruikt, lekker. Verse bloemen op tafel, aardige mensen in de bediening, de zon gaat vanzelf schijnen als je hier bent!

We beginnen met een glas troebele, licht ‘stallige’ huiswijn van de solarisdruif, die het goed doet in een koel klimaat en stevige zuren heeft (Dassemus, Chaam 5,50) en Buren-bier, een zachte I.P.A (4,75). De opbrengst van ons gefilterd water (1,20 voor 0,5 l.) gaat naar een drinkwaterproject in ontwikkelingslanden, dus betalen we graag. Als voorgerecht komt tomatensalade met Hollandse buffelmozzarella en muhammara, een pittige Arabische saus op basis van walnoten (9,50) die alles naar een hoger plan tilt en dungesneden gezuurde rode ui. Helaas zijn de tomaten niet ontdaan van hun harde kern, slordig en niet smakelijk. De peentjes van de Mibrasa met witte bonenhumus (8,50) zijn beetgaar en knapperig, maar de humus had pittiger gemogen, alleen de blaadjes Oostindische kers zijn peperig.

Het volgende gerecht, buikspek uit de houtskooloven (15,50), heeft een ander euvel. Buikspek wordt vaak in z’n geheel langzaam gegaard, waardoor de rand tot een krokante korst wordt. Hier is het buikspek voor het in de oven ging al tot speklappen gesneden, waarschijnlijk om het proces te versnellen, en smaakt het precies zoals de speklappen vroeger bij moeder thuis. Dit kan beter, krokanter, verleidelijker. De spitskool(13,50) smaakt rokerig, net als de tomatenchutney en komt met een knapperige speltsalade, eenvoudig maar in orde, maar de bestelde ‘pieperpartjes’ (5,50) worden vergeten.

Enthousiast zijn we over de wijnkaart, want ons vooroordeel over Hollandse wijnen kan definitief van tafel. Vooral de Dornfelder, een robuuste rode van wijngoed Thorn in Limburg (5,50) staat ons aan, maar ook de zachte rondo van Wijngaard El Placer in Flevoland (7,50), de wijnstokken staan op ‘oude’ poldergrond, is een goede, lokale wijn.

Bij de desserts valt de no-bake cheesebake (5,50) een beetje tegen, omdat de koekjesbodem helemaal verkruimelt en het gerecht ijskoud is. Het slotakkoord, een bordje klassieke poffertjes (5,50), maakt uiteindelijk veel goed, we zijn als kinderen zo blij.

Pof gaat het vijf jaar proberen op deze plek. Met dezelfde ingrediënten en niet heel veel meer inspanning kan de zaak met mooiere gerechten komen, het is een kwestie van wegpoetsen van de slordigheden. We hebben daar wel vertrouwen in. Vanwege de mensen, hun idealen en hun enthousiasme.

Foto Olivier Middendorp

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.