Recensie

Recensie Theater

Musical ‘Amélie’: audio hapert, maar spelers excelleren in fantasievolle scènes

Musical De Franse hitfilm Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain blijkt ideaal musicalmateriaal met kleurrijke scènes, waarin de eigengereide hoofdpersoon een magisch avontuur beleeft in de straten van Parijs.

Christanne de Bruijn speelt Amélie in de gelijknamige musical.
Christanne de Bruijn speelt Amélie in de gelijknamige musical. Foto Annemieke van der Togt

Wie aan de beroemde Franse komedie Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain denkt, begint vanzelf de melodieën van de soundtrack te neuriën, de composities van Yann Tiersen. Ook Amélie de musical opent met een van zijn ‘hits’, maar slaat op muzikaal gebied daarna een eigen weg in. In nummers van Daniel Messé en Nathan Tysen, die speciaal voor de musical werden geschreven, hoor je nog steeds het typisch Franse geluid, dat de wereld van de eigengereide Amélie Poulain kleurt.

Het verhaal begint – net als de film – bij Amélies jeugd. Ze is een meisje met afstandelijke ouders. In de voorstelling wordt de rol van het kind, heel aandoenlijk, vertolkt door een pop in een rood jurkje. Als Amélies fantasie een loopje met haar neemt, duikt haar goudvis opeens uit zijn kom en zweeft hoog boven haar door de lucht. Dit soort momenten zijn magisch en visueel prachtig vormgegeven.

Avontuurlijk

Als Amélie groter wordt, neemt actrice Christanne de Bruijn de rol over. Zij speelt het personage lekker eigenwijs en avontuurlijk, maar schiet vocaal regelmatig uit de bocht. De audio is sowieso het manco in de voorstelling: je moet soms grote moeite doen om de liedteksten te verstaan. En dat terwijl dit geen laagdrempelige meezingers zijn, maar nummers met poëtische teksten (fijn vertaald door Daniël Cohen). Je hebt ze nodig om bij te blijven in de wonderlijke (binnen)wereld van Amélie, waarbij ze zichzelf eerst nog opsluit in haar appartement, maar al snel mensen wil helpen én verliefd wordt op een jongen die verscheurde pasfoto’s verzamelt. Dit leidt tot een avontuur met allerlei wendingen.

De musical is op zijn best in de fantasievolle ensceneringen, waarin plots een enorme vlieg over het toneel zoemt of het publiek wordt meegenomen op een speurtocht door Franse straten en een ritje in de metro. De spelers excelleren op dit soort momenten: in hun dubbelrollen, die de stad om Amélie heen uittekenen, of als zij hun instrumenten pakken om een volgend nummer in te zetten. Uiteindelijk is het niet de muziek die je in deze musical grijpt, maar de magie van het verhaal en het personage, dat een miljoenenpubliek in 2001 al collectief in het hart sloot. Amélies romantische levenshouding en haar rijke fantasie zorgen voor mooie scènes, die zelfs Yann Tiersen even doen vergeten.