Recensie

Recensie Muziek

Diepe melancholie op het beste Mastodon-album in jaren

Mastodon is in vorm. De rockers uit Atlanta willen kwalitatief weleens zwabberen, maar hun laatste liveshows in Nederland waren sterk en nu is er nieuw album Hushed and Grim: een dynamische, veelzijdige en warmhartige dubbelaar. Het is een ode aan hun overleden manager Nick John, maar meer nog dan op eerdere platen van de band die door rouw werden geïnspireerd (zoals Crack the Skye, na het overlijden van het zusje van drummer Brann Dailor) overheerst hier diepe melancholie. Het levert met ‘Had It All’ zelfs een tranentrekker van een knuffelrockballad op, en ook afsluiter ‘Gigantium’ snijdt door de ziel. „My love, so strong/ The mountains we made in the distance/ Those will stay with us”, zingt Dailor – die net als Brent Hinds en Troy Sanders steeds beter zingt. Luister maar eens naar hun meerstemmige uithalen in het prachtige ‘More Than I Could Chew’.

Anderhalf uur is lang, maar ook rond de paar modderige momenten glinstert iets: een parel van een riff, een lekker drumloopje of een sterke zanglijn. Hun beste album in een decennium.

Lees ook: de recensie van vorig album Emperor of Sand