Recensie

Recensie Auto

Het gedrochtentijdperk is bij Dacia voorbij

Autotest Als waar voor je geld de maatstaf is, is deze Dacia Sandero zijn beste testauto in jaren, vindt .
Foto Merlijn Doomernik

Sapperdeflap, de Roemeense Renault-dochter pakt uit. De Dacia Sandero Stepway Comfort heeft airco met temperatuurregeling, parkeersensoren voor en achter, een beeldschermpje met wat je haast een multimediamenu mag noemen.

Maar lief budgetmerkje van me, wat mag dat allemaal niet kosten? Twintig mille en nog wat, stevig voor het Lidl-filiaaltje in de Polo-klasse. Nu is het test-crossovertje wel uitgedost met luxegarnituur waar wij in schrapersland niet van gediend zijn. Het Pack Easy met de ‘sleutelloze toegangskaart’ of Pack Assist met de parkeerbliepjes en nog wat strooigoed uit Renaults onderdelenmagazijn kunnen gemist worden. De navigatie, met routekaarten in de stijl van de vorige eeuw, kan het schudden tegen de capaciteiten van je smartphone. Weg ermee, scheelt bij elkaar al 1.200 euro. Dat zijn veel boodschappen bij de Aldi.

Echt vleugels krijgt het consuminderen pas bij aanschaf van de crisis-Sandero, de Essential TCe 100 Bi-Fuel. Die loopt voor 14 mille zowel op lpg als benzine, stoot omdat gas schoon is minder CO2 uit, helpt je met zijn twee tanks aan een enorme actieradius en heeft tien pk meer dan gewone Sandero’s. Keerzijde: dan heb je echt niks, geen airco en geen beeldscherm. Maar voor 1.600 euro extra neemt de Comfort-versie die lacunes weg. Wie auto’s zuiver als vervoer ziet, rijdt nergens zo goedkoop een nieuwe.

Nu snap je waarom dit Daciaatje afgelopen zomer zomaar de bestverkochte auto van Europa was. Zijn in juli meer dan 20.000 kopers leden niet per se aan nieuwe armoede of platte zuinigheid. Je moet hem zien als het verstandshuwelijk waarmee de consument de switch naar stekkeren uit pragmatisme opschort. Ook particulier rijdende ouders met kinderen wacht de onvermijdelijke overstap naar elektrisch rijden. Maar niet iedereen is financieel klaar voor de gezinswaardige stekkerauto die je zonder obstakels naar Zuid-Frankrijk rijdt. Die is de niet-leasende middenklasse vooralsnog te duur. Anderen zien het graag nog even aan met het oog op te verwachten doorbraken in de batterij- en laadtechnologie.

Lees ook: De Dacia Spring kan de Eend van het stroomtijdperk blijken

Voor beide categorieën is de Sandero de perfecte uitstelauto. Zijn nieuwprijs is lager dan de afschrijving van hoger aangeschreven middenklassers. En over vijf jaar, let op mijn woorden, beloont Dacia je voor het wachten met een riante stroom-suv voor een spotprijs.

Hatelijke stuurcorrecties

Ik rijd de Sandero TCe 90 met de driecilinder turbo die je zou kunnen kennen van de vorige Renault Clio, waar hij in de verte nog verrassend toonbaar aan doet denken – het gedrochtentijdperk is bij Dacia voorbij. Hij presenteert zich komisch ouderwets met handbak, zonder digitaal dashboard en zonder de courante vijf sterren in de Euro NCAP-crashtest. Hij heeft er maar twee door het ontbreken van elektronische veiligheidssystemen die niet per richtingaanwijzer aangekondigde baanwissels bestraffen met hatelijke stuurcorrecties en dito trilsignalen. Ik kan ze missen als kiespijn, maar ze kosten hem twee sterren; voor zijn crashbestendigheid had hij er volgens de Euro NCAP-organisatie vier verdiend. Wat nou gevaarlijk? Het ABS verhindert blokkerende remmen, airbags vangen bij een botsing heus de ergste klappen op. Prima uitslag.

Voor wel meer achterlijke trekjes ben je de Roemenen stiekem dankbaar. Vroeger was toch best veel beter. Kijk naar de ouderwetse ballonbanden met de hoge wangen. Ze beschermen je wielranden tegen beschadiging met een effectiviteit waar de Porsche-man met zijn excessieve wielmaten hem bij trottoirranden om zal benijden.

Vijf sterren ook voor zijn trouwhartige verschijning. Hij draagt geen sportieve aspiraties uit en doet zich niet mondainer voor dan hij is. Als telg uit een klassiek onmaterialistisch Deux Chevaux-milieu vind ik hem trouwens nog behoorlijk decadent. De stuurbediening en het usb-poortje naast het navigatiescherm zijn verlicht. Een lichtsensor ontsteekt in tunnels automatisch de koplampen. Achteruitverwarming? Present. Had ik de ruitenwisser achter al genoemd? Voor heeft hij er maar liefst twéé.

Kers op de taart is de ruimte. Een lange rit met vier volwassenen doorstaat hij glansrijk bij een acceptabel verbruik van 1 op 16. Motor en onderstel verdragen de 350 kilo ballast onverwacht soeverein. Op de A6 haal ik met de Sandero zelfs een BMW in. Het interesseert mijn familieleden op de achterbank geen moer. Op de prijs na wekt het autootje geen diepere emoties op dan de vluchtige vertedering voor het hulpeloze. Maar als waar voor je geld de maatstaf is, was dit mijn beste testauto in jaren. Ziet dan niemand hoe bizar het is, dat bijna niemand meer betaalbare gezinswagens maakt?