Opinie

Haal verpleegkundige terug met een forse covidpremie

Ziekenhuiscapaciteit

Commentaar

Telkens opnieuw is de capaciteit in de ziekenhuizen, én bij de huisartsen en wijkverpleging, de flessenhals waar de corona-pandemie in vastloopt. Zelfs nu ruim 85 procent van de volwassenen is gevaccineerd tegen het virus, zorgen corona-uitbraken onder een deel van de bijna twee miljoen ongevaccineerde Nederlanders weer voor te veel ernstig zieke patiënten.

Er liggen 1.212 coronapatiënten in de ziekenhuizen, van wie volgens de ziekenhuizen zeker 80 procent niet is ingeënt. 236 van hen liggen op de intensive care. Die aantallen zullen de komende week oplopen – dat is af te leiden uit het aantal besmettingen.

Volgens de eed die elke arts heeft afgelegd, mag hij of zij een patiënt in nood niet weigeren. Dat is een feit, waar mondige burgers ook graag op wijzen. Niemand wordt geweigerd, en dat is mooi, behalve patiënten wier overlevingskansen ook na een opname heel laag zijn.

Maar doordat ernstig zieke Covid-19-patiënten altijd worden opgenomen, triëren ziekenhuizen in feite nu weer indirect: operaties voor ernstig zieke kanker-, hart- en vaatpatiënten worden afgezegd. De nood van de laatste groep is misschien íets minder acuut maar hun lot is, zonder medische hulp, uiteindelijk even onherroepelijk.

Ja, iedereen heeft het recht een vaccin te weigeren. Maar vrijheid schept ook verantwoordelijkheid. Als men toch ernstig ziek wordt van Covid-19 dan heeft die keuze directe gevolgen gehad voor anderen. Niemand kan verwachten dat de patiënt dan afziet van medische zorg, maar enig besef van die verantwoordelijkheid voor anderen zou in het publieke debat wel mogen klinken. Men kán afzien van een IC-opname, zoals sommige mensen ook niet gereanimeerd willen worden.

Want één ernstige Covid-patiënt, die gemiddeld achttien dagen op de intensive care ligt, bezet het bed van negen andere patiënten, die zouden moeten herstellen van een zware operatie. Dat laatste gebeurt op de IC namelijk meestal binnen een paar dagen.

In plaats van nieuwe beperkende maatregelen, zou de overheid de bestaande regels moeten gaan handhaven. Eis dat cafés, restaurants en sportkantines, hoe klein ze ook zijn, de coronapas van klanten controleren. Dat gebeurt vaak niet. Eis ook, als dat helpt, voorlopig weer dat mensen een mondkapje dragen in winkels. Alles om het aantal besmettingen te beperken.

Maar pak mensen niet de herwonnen vrijheid af om naar elkaar toe te gaan en leuke dingen te doen.

Vergroot tegelijk heel snel de capaciteit in de zorg. Zowel op de lange termijn als op de korte. 5 tot 20 procent van de gespecialiseerde verpleegkundigen is vertrokken uit de ziekenhuizen het afgelopen anderhalf jaar. Uitgeput, gedemotiveerd of eenvoudig met pensioen gegaan. Op sommige afdelingen is ook nog eens 10 tot 15 procent ziek.

En er wás al een tekort. Het kost 18 tot 24 maanden om gespecialiseerde verpleegkundigen op te leiden, en dat gebeurt ook wel driftig, maar het zijn er door het massale vertrek toch te weinig. Het droevige saldo is dat er nu mínder ziekenhuisbedden beschikbaar zijn dan vóór de coronapandemie. Nu zijn er 925 IC-bedden, toen waren het er 950.

Als het demissionair kabinet echt wil dat er 1.350 IC-bedden beschikbaar komen de komende wintermaanden, wat volgens ziekenhuizen en beroepsverenigingen onhaalbaar is, dan zal het de portemonnee moeten trekken. Haal die vertrokken verpleegkundigen terug. Ga desnoods op de knieën. Betaal ze tijdelijk een forse premie, om het werk aantrekkelijk te maken: een paar duizend euro per persoon. Overlaad ze met aandacht en attenties. Ze zijn ontzettend nodig en dat mogen ze elke dag te horen krijgen.