Foto Esmee van Zeeventer

Dromerige, mysterieuze scènes

Fotografie De foto’s van Esmee van Zeeventer vragen je aandacht, je ziet niet altijd meteen wat het onderwerp is.

„Soms”, zegt Esmee van Zeeventer, „vragen mensen mij: waar heb je die foto eigenlijk gemaakt? Waar was dat meertje? In welke straat was dit? Maar dat feitelijke is voor mij niet belangrijk. Mij gaat het om het gevoel dat door een foto wordt opgeroepen. Mijn beelden hebben iets onbestemds, de sfeer is een beetje ongemakkelijk, uncanny. Als een scène uit een film waarvan je weet: zometeen gaat er iets gebeuren. Of: er is net iets gebeurd. Dat voel je. Je weet alleen niet precies wat. Je zou willen uitzoomen, om de hele scène te kunnen zien. Die onmogelijkheid creëert een soort spanning, die intens aanvoelt.”

De Rotterdamse fotograaf Esmee van Zeeventer (24) behaalde deze zomer haar bachelor of Fine Arts aan de AKI in Enschede, waar ze afstudeerde met het fotografieproject Longing for a place I’ve never been to, dat ook te zien was in de groepstentoonstelling Best of Graduates in de Amsterdamse galerie Ron Mandos. In de serie zien we dromerige, mysterieuze scènes en stillevens, waarbij het onderwerp zich niet telkens onmiddellijk openbaart. Het rode plastic tasje op de toonbank van een slager, de goudvis in een plastic zakje – je moet even goed focussen om te bepalen of het wel klopt wat je ziet. Een straatlantaarn verlicht een onheilspellende straathoek, de maan beschijnt de rimpels in het water waar een meisje helemaal alleen een nachtelijke duik neemt. De foto van het roze doek waar het licht zo mooi op de plooien valt is onherleidbaar tot een daadwerkelijk voorwerp. „Dat is het bijzondere aan fotografie”, zegt Van Zeeventer, „dat je als kijker op zoek gaat naar herkenning, naar een band met de realiteit. Een foto is érgens gemaakt. Als ik een roze doek zou schílderen, zou de kijker het onmiddellijk accepteren als een vorm die gewoon is wat-ie is.”

Foto Esmee van Zeeventer

Foto Esmee van Zeeventer

Als we haar vragen hoe ze haar onderwerpen kiest, reageert ze onmiddellijk: „Ze kiezen mij”, om zich lachend te verontschuldigen en haar woorden terug te nemen. „Nee, nee, dat is zo’n cliché.” Wat ze wel bedoelt, zegt ze, is dit: ze komt ze gewoon tegen. En: dat haar werkwijze intuïtief is en dat ze niet systematisch op zoek is naar een onderwerp. „Ik heb altijd mijn analoge camera bij me. Ik werk heel snel en vluchtig. Ik loop ergens en dan raakt iets me, alsof ik iets herken, alsof ik het al eerder zag. Ik word getroffen door een vorm, een kleur, hoe het licht valt. En dan klik, leg ik het vast. Maar ik laat het ook gelijk weer los. Het kan soms weken of maanden duren voordat ik zo’n foto ga afdrukken. Dan sta ik uren in de doka om aan één print te werken. In het donker, in die geur van chemicaliën, die precies de juiste temperatuur moeten hebben. Het is altijd weer magisch om te zien wat er op het papier tevoorschijn komt. En soms is het voor mij ook een verrassing – goh, heb ik dit gefotografeerd?”

Foto Esmee van Zeeventer

Foto Esmee van Zeeventer

Foto Esmee van Zeeventer

Foto Esmee van Zeeventer

Foto Esmee van Zeeventer

Foto Esmee van Zeeventer

Foto Esmee van Zeeventer