Recensie

Recensie Theater

Aaf Brandt Corstius charmeert met persoonlijke solo

Aaf Brandt Corstius maakte een theatersolo over haar moeizame jeugd, na het overlijden van haar moeder. Ze staat haar mannetje op de bühne in een charmante performance.

Aaf Brandt Corstius in Welkom bij mijn zielige jeugd
Aaf Brandt Corstius in Welkom bij mijn zielige jeugd Foto Jaap Reedijk

Na de dood van zijn vrouw besluit de vader van Aaf Brandt Corstius, schrijver Hugo Brandt Corstius (1935-2014), naar Amerika te verhuizen. Daar zit hij vervolgens de hele tijd op zolder te schrijven, terwijl zijn drie jonge kinderen in de kelder spelen. Dit is één van de wonderlijke taferelen uit de theatersolo Welkom bij mijn zielige jeugd.

De titel zegt eigenlijk alles: Aaf Brandt Corstius (1975) deelt herinneringen aan hoe ze opgroeide zonder moeder, maar mét een vader met een gebruiksaanwijziging. Hugo Brandt Corstius was een afstandelijke man, die nauwelijks een vinger uitstak in het huishouden en de ene na de andere oppas inhuurde voor zijn kroost (nooit langer dan een jaar dezelfde, want hechten was uit den boze). Zijn karakter stond in schril contrast met dat van de moeder, die vrolijk stond te koken en lange gastenlijsten maakte voor feestjes.

Vader verwacht een hoge mate van zelfredzaamheid van zijn kinderen. Intussen is zijn dochter doodsbang dat ook hij overlijdt en ontwikkelt vanuit die angst allerlei dwangneuroses. De verhalen over deze periode zijn schrijnend, maar door de komische bewoordingen en invalshoeken is de voorstelling nooit te zwaar op de hand.

Houterige montage

De monologen worden afgewisseld met kiekjes en tv-fragmenten (van ‘Little house on the prairie’ tot ‘Beverly Hills 90210’), die een beeld geven van de tijd waarin Brandt Corstius opgroeide. Jammer dat regisseur Kiki Jaski deze scènes nogal houterig aaneen heeft gestikt. De overgangen zijn niet vloeiend en als de performer bijvoorbeeld naar een lied zit te luisteren en er verder niets gebeurt, voelt dat richtingloos.

Dat Aaf Brandt Corstius een begenadigd verteller is, is natuurlijk allang bekend. Dat blijkt uit haar populaire columns, boeken en toneelstukken. Maar met Welkom bij mijn zielige jeugd bewijst ze dat ze ook op de bühne haar mannetje staat. Ze maakt een praatje met een toeschouwer, doet wat danspasjes en trekt je, als een charmant performer, mee haar ‘zielige jeugd’ in.