Jimmi Hueting: „Ik houd van duidelijkheid in de muziek.”

Foto Andreas Terlaak

Jimmi Hueting: ‘Live spelen is het allerbeste gevoel van de wereld’

Interview Alleskunner Jimmi Hueting heeft zijn band Jo Goes Hunting uitgebreid tot tienkoppig ensemble. Donderdag speelt hij bij RAUW in de Maassilo.

Niet altijd toegankelijk, maar met een doortastende zucht naar eigen klank, schreef NRC vorig jaar over de nieuwste plaat van producer/componist Jimmi ‘Jo’ Hueting (30), oftewel Jo Goes Hunting. Véél liet de multi-instrumentalist – hij speelde alles zelf in – horen op het caleidoscopische album Front Row. Een freaky janboel waarin hij lustig genres shufflet, lieftallige koorzang of maffe geluidjes klinken, synths dreinen en aanzwellen en drums polsstokhoogspringen.

NRC ging in 2020 op zoek en selecteerde 101 nieuwe talenten: Jimmi Hueting is in zijn eentje zeker twee.

Ook vanmiddag, bij de repetitie met zijn Jo Goes Hunting Orchestra maakt de muziek vele omwentelingen. Hueting heeft zijn vijfkoppige band uitgebreid tot een tienkoppig ensemble dat met drie blazers vol energie langs jazz, indiepop en elektronica scheert. Daarmee wil hij „alles laten gaan”, de behoefte is sinds de pandemie groter dan ooit. Noem het knaldrang, lacht hij. „Moddervet, licht agressief en expressief.”

Beneden, in de kelder van het Batavierhuis in Rotterdam, een muzikale broedplaats waar veel jonge muzikanten een werkruimte hebben, heeft hij zijn eigen muziekstudio. Omgeven door kleurige wanddoeken en instrumenten, vooral analoge synthesizers en drums, componeert Hueting dag en vooral ook ’s nachts – „als ik weet dat niemand mij kan horen.” In die uren van afsluiten „komt er altijd weer wat uit”, voor zijn band Jo Goes Hunting, als componist voor muziektheatergezelschap Orkater, Bochum Schauspielhaus of de andere bands waarin hij speelt (spacerockband 4B2M en Bonsai Panda - tussen jazz en modern klassiek).

Multi-instrumentalist Jimmi Hueting

Foto Andreas Terlaak

Het waren de oude synthesizers van zijn vader die hem, en zijn broer Rocco die bij De Staat speelt, als jong kind in Nijmegen ‘aan’ zetten. „Een instrument waarmee je je eigen sounds maakte… Ik was er meteen weg van. Ik zat er zelfs mee op mijn schoot bij de televisie.” Het legde de basis voor zijn drummen, stelt hij nu. Op jazz-opleidingen bij de conservatoria van Den Haag en Rotterdam leerde hij als drummer als solist te denken en spelen vanuit melodie – ingegeven door jazzdrummers als Eric Ineke en Joost Patocka.

De Erasmus Jazzprijs voor zijn Jimmi Hueting trio was in 2015 een aanmoediging. Door de jaren heen drumde hij bij verschillende jazzbands, als die van saxofonist Dick de Graaf. Toch kreeg hij het benauwd in dat pure jazzjasje. „Aan die oude jazz heb ik niet veel toe te voegen. Veel bandjes vind ik saai klinken. Het is allemaal al eens gedaan.”

Een tegenreactie werd zijn, in eerste instantie soloproject, Jo Goes Hunting, met elementen uit de elektronische muziek, pop en rock. Weg met alle begrenzingen! En hij ging er, op wat monotone maar in al zijn overgave toch wel aantrekkelijke manier, bij zingen. Alles met evenveel overtuiging, bleek op zijn artistieke popdebuut Come, Future (2017).

Aan die oude jazz heb ik niet veel toe te voegen. Het is allemaal al eens gedaan

Achter zijn drumkit, met de microfoon voor zijn mond, stuurt hij, haast als producer, aan hoe alles moet klinken: moet het ‘droger’ of kan het open breken in een rockuitbarsting? „Ik houd van duidelijkheid in de muziek. Met name in jazz wil dat nog wel eens weglopen, wat zitten we hier nou toe te doen? Wat betekent het? Ook al vind ik mezelf geen beste tekstschrijver, ik wil wel iets zeggen met mijn muziek.”

Corona zette vorig jaar een streep door de tournee van zijn tweede album. Op de festivals RAUW (tot vorig jaar bekend als Festival Jazz International Rotterdam) en Festival Jazz International Nijmegen kan hij eindelijk zijn Jo Goes Hunting Orchestra presenteren, een doorgroei geïnspireerd door zijn spelen bij het Rotterdam Jazz Orchestra. „Toen Jazz International Rotterdam mij vorig jaar vroeg om een podium te cureren, heb ik gevraagd of ik mijn band mocht vergroten tot een XL-versie. In de coronastilte kon ik me helemaal storten op componeren, een combinatie van elektronisch en akoestisch in een rijke popvorm. Als ik in mijn eentje opneem, leg ik eindeloos laag over laag. Die synthesizersounds zijn nu blaaspartijen en zang met drie zangers geworden.”

In de dynamische muziek, we hoorden deze middag ook een vleugje p-funk of een lik gladde r&b, is de jazzattitude nooit ver weg. „Live is het allerbeste gevoel van de wereld”, zegt Hueting. „Dan lonkt het avontuur met mijn band. In grote lijnen is dit pop, met duidelijke elementen maar ik heb opbouwtjes waarop de blazers reageren in alle vrijheid. Voel en speel, zeg ik. Juist als ontsporing dreigt wordt iedereen, de band maar óók het publiek, heerlijk wakker geschud.”

Jo Goes Hunting Orchestra 28/10 RAUW, Maassilo Rotterdam; 30/10, Festival Jazz International Nijmegen; 22/12 Bimhuis. Amsterdam. Inl: jogoeshunting.com