Opinie

Slapen op een stretcher is niet erg

Sheila Kamerman

Dat die asielzoekers niet klaagden, dat verbaasde de burgemeester van Westerwolde. Terwijl die mensen in zíjn Ter Apel in een gymzaal op stretchers moesten slapen en hun wc met veel te veel mensen moesten delen. Maar mij verbaast dat niet. Net gearriveerde vluchtelingen zijn overal dankbaar voor. Zelfs voor een stretcher.

De burgemeester verwonderde zich ook over een asielsysteem dat aan elkaar hangt „met pleisters en elastiekjes”. Waarom moet iedereen bijvoorbeeld door de flessenhals van Ter Apel om zich te melden? Dát verwondert mij dus ook.

Telkens weer worden we „overvallen” door een toename aan asielzoekers, terwijl je toch wéét dat het op en neer gaat. In Covid-tijd: weinig door alle reisbeperkingen. Daarna: natuurlijk veel meer door opheffing van de reisbeperkingen. Hé, daar zitten we nu.

Het is dus flauw om te zeggen dat we niets kunnen doen aan de krapte. In 2016, net na een andere fikse vluchtelingengolf (uit Syrië) werden de (vergevorderde) plannen voor 25 asielzoekerscentra geschrapt. Dat zijn 12.000 plaatsen. Die waren nu wel handig geweest.

Er is expres gekozen voor een systeem van pleisters en elastiekjes. Mensen opvangen moet niet té soepel gaan. Misschien moeten we er in ieder geval eerlijk over zijn. Zoals het VVD-raadslid zei in de ingelaste vergadering van Westerwolde: „Laten we ons hier wat minder druk maken om wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt.”

Kan je mee eens zijn of niet, helder is het. Maar de mensen komen toch wel. Zeker niet iedereen is een aanwinst, er zitten rare snuiters tussen. Net als tussen de geboren Nederlanders. Maar er komen veel meer Angelo Nathani’s.

Ik bel Angelo (30) om te vragen hoe hij het vindt dat mensen op stretchers moeten slapen. Zelf zit hij tussen de verhuisdozen. FrieslandCampina, het bedrijf waarvoor hij werkt, zendt hem uit naar Dubai. Véértien jaar lang woonde hij in asielzoekerscentra, elf keer verhuisd. Pas op zijn zeventiende hoorde hij dat hij, zijn ouders en zus mochten blijven.

Die stretchers zijn niet erg, zegt Angelo. „Dat het allemaal zo fokking lang duurt, dát is erg. Anderen doen er jaren over om te beslissen over jouw leven. En intussen moet je steeds verhuizen, woon je op een kamer of in een caravan en kan je geen leven opbouwen. Nu, tussen de verhuisdozen, grijpt dat me weer naar de keel.”

Dus oké: liefdevol ontvangen en zorgen dat er flexibele plek is. Maar vooral: die mensen zo snel mogelijk de samenleving insleuren. Dat kost wat extra, maar je krijgt er ook wat voor terug: iemand die voor een Nederlands bedrijf in maatpak de wereld over reist. Of in de zorg werkt, een restaurant runt. En als dat niet lukt? Dan hebben we een beter gevoel dan nu.

Sheila Kamerman vervangt Petra de Koning die vakantie heeft.