Opinie

Alsof John de Mol voor het eerst mensonterende televisie maakt

Marcel van Roosmalen

John de Mol is een door de televisie bezeten vakman. Een workaholic bovendien. In zijn villa’s hangen op meerdere plekken televisies, hij loopt er zappend rond. Overal kan een format in zitten. Zo stuitte hij op een dag op de Sydney Pollack-film They Shoot Horses, Don’t They? De film speelt tijdens de Grote Depressie in de Verenigde Staten, een periode die door de mensen van toen niet als de gemakkelijkste werd ervaren. Er wordt in die film een dansmarathon georganiseerd, de langst dansenden krijgen een enorm geldbedrag. Er volgt een uitputtingsslag, er vallen doden.

Hoe werkt het brein van John? Die veegt meteen een van zijn zenders, in dit geval SBS6, schoon om voor ons ook zo’n uitputtingsslag te organiseren. We konden allemaal meekijken naar kandidaten die zichzelf de ellende in dansten.

Er zijn mensen die achteraf, nadat we op zaterdagavond massaal hebben kunnen zien wat de combinatie van hebzucht, vijftig uur dansen en geen slaap met mensen doet, schande roepen. Ze willen John de Mol een proces aandoen en zijn creativiteit inperken. Alsof hij voor het eerst mensonterende televisie maakt.

Het verzameld werk van John de Mol is een collage van hebzucht. Als geen ander weet hij de tijdgeest te vangen. Hij houdt ons al jaren een spiegel voor: de meeste mensen, uitzonderingen daargelaten, doen alles voor geld.

Alles.

Ze laten zich met wildvreemden opsluiten in een huis (Big Brother) en uit een huis met wildvreemden pesten (De Gouden Kooi); natuurlijk zijn ze bereid om zichzelf aan gort te dansen voor geld. Alles volgens het principe: the winner takes all. Dat de mensen die de dansmarathon net niet wonnen een weekeinde naar Disneyland Parijs mogen, was eerder een vernedering dan een prijs.

John de Mol weet: juist daarover wordt gesproken. Een volgende keer kijken er nog meer mensen, waarvan de helft om er schande over te spreken. Wel benieuwd waar dit eindigt. Ik hoop dat hij ooit een groep bekende Nederlanders in een baan om de aarde brengt, maar dat is iets persoonlijks.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

Correctie 18 oktober: in een eerdere versie van deze column waren, net als in de printversie in NRC, onderaan twee alinea’s notities blijven staan. Die hoorden niet bij de column en zijn hier per ongeluk onder beland. Het is inmiddels hersteld.