Recensie

Recensie Theater

Emotioneel afscheid van een vader die vertrok in ‘Daddy’

Theater In ‘Daddy’ ontmoet een meisje haar vader voor het eerst sinds hij haar en haar moeder verliet. Opnieuw weten regisseur Timothy de Gilde en schrijver Magne van den Berg vanuit een eenvoudig uitgangspunt een grote emotionele intensiteit te bereiken.

In Daddy beweegt een in wit gehulde figuur (Jinko Adams) over de vloer: is hij een verpleger of is hij de naderende dood?
In Daddy beweegt een in wit gehulde figuur (Jinko Adams) over de vloer: is hij een verpleger of is hij de naderende dood? Foto Julian Maiwald

Op het met rook gevulde podium kruipt er een in het wit gehulde figuur (Jinko Adams) uit een luikje. Hij beweegt in hypnotiserende hiphopdans over de speelvloer en ontfermt zich over een man die bewegingsloos op een bed ligt. Is hij een verpleger of is hij de naderende dood?

De mysterieuze aanwezigheid van Adams in Daddy, de nieuwe voorstelling van theatergezelschap DOX, brengt een spannende extra laag in een al vaak verteld verhaal: een ontmoeting tussen een tienermeisje (Ayisha Siddiqi) en haar stervende vader (Mike Libanon), die zijn dochter en haar moeder verliet toen zij nog heel jong was. Het is voor beiden een laatste kans op verzoening, maar dat gaat niet zonder slag of stoot: de dochter heeft haar hele leven geworsteld met de vraag waarom haar vader is vertrokken en niets meer van zich liet horen.

Lees ook dit interview met Timothy de Gilde (2019): ‘Mijn toneel moet taboes doorbreken’

Net als in hun samenwerkingen bij Theater Sonnevanck en Toneelgroep Oostpool weten regisseur Timothy de Gilde en schrijver Magne van den Berg ook in deze DOX-productie een grote emotionele intensiteit uit een eenvoudig uitgangspunt te peuren. De dialogen zijn kort en kernachtig, wat uitstekend past bij een schurende ontmoeting tussen twee mensen die in korte tijd veel met elkaar uit te vechten hebben. In de spelregie van De Gilde spreken en bewegen Siddiqi en Libabon ritmisch en staccato, alsof ze er steeds maar net in slagen een vloedgolf van gevoel binnen te houden. Zelfs in momenten van toenadering leggen de uitstekende acteurs een subtiele terughoudendheid in hun spel, en dat constante gevoel van aftasten verleent Daddy een ontroerende gelaagdheid.

De aanwezigheid van Adams is de kers op de taart. Ongrijpbaar en zonder woorden beweegt hij tussen de spelers door, waarbij hij soms een verbondje met de een sluit, en dan weer met de ander. Door zijn liefdevolle tussenkomst ontstaat er ruimte voor verzoening, vlak voor het te laat is.