Achter pseudoniem van de ‘Spaanse Elena Ferrante’ blijken drie mannen schuil te gaan

Spaanse literatuur Bij de uitreiking van de grote literaire prijs Premio Planeta stapte geen vrouw het podium op, maar drie mannen van middelbare leeftijd.

Augustín Martínez (derde van links), Jorge Díaz (midden) en Antonio Mercero (derde van rechts) ontvangen de Premio Planeta uit handen van koning Felipe (tweede van links) en koningin Letizia (tweede van rechts).
Augustín Martínez (derde van links), Jorge Díaz (midden) en Antonio Mercero (derde van rechts) ontvangen de Premio Planeta uit handen van koning Felipe (tweede van links) en koningin Letizia (tweede van rechts).

Een prijzenpot van 1 miljoen euro heeft geholpen om een van de grotere mysteries uit de Spaanstalige literatuur op te lossen. Carmen Mola werd de afgelopen jaren wel de ‘Spaanse Elena Ferrante’ genoemd: lang was onduidelijk wie schuilging achter dit pseudoniem. De schrijver van de populaire trilogie over rechercheur Elena Blanco, zou een 48-jarige universitair docente en Madrileense moeder van drie kinderen zijn die haar thrillers liever in anonimiteit schrijft, liet ze in interviews steeds weten.

Bij de uitreiking van de Premio Planeta aan La Bestia, Mola’s laatste boek over een cholera-uitbraak in 1834 in Madrid, bleek vrijdag echter dat achter het mysterieuze alias drie mannelijke auteurs van middelbare leeftijd schuilgaan. Tijdens het boekengala in Barcelona, waarbij ook koning Felipe VI aanwezig was, stapte geen vrouw het podium op, maar Jorge Díaz, Agustín Martínez en Antonio Mercero.

Beelden van de prijsuitreiking (tekst loopt door onder de video)

De drie mannen schreven de boeken gezamenlijk, nadat ze de afgelopen twintig jaar al veelvuldig samenwerkten als scenaristen in televisieland. Zo schreven ze onder meer mee aan commerciële tv-series als Sin tetas no hay paraíso en Hospital Central. „Carmen Mola is, anders dan we de afgelopen jaren logen, geen universitair docent”, onthulde Díaz. „We zijn drie vrienden die vier jaar geleden besloten om ons talent te bundelen om een verhaal te vertellen.”

Volgens de drie auteurs kozen ze deze aanpak, omdat collectieve werken in de literatuur minder hoog gewaardeerd worden dan in bijvoorbeeld de muziekwereld. „Terwijl niemand toch zal ontkennen dat een plaat van de Beatles een gemeenschappelijke creatie is – en een meesterwerk”, stelden ze in de Catalaanse krant El Periódico.

De feministische kritiek dat hun keuze voor een vrouwelijk pseudoniem „opportunistisch was en zelfs een sprekend voorbeeld van het heteropatriarchiaat”, ontkenden ze tegenover de Spaanse editie van The Huffington Post. „Romans hebben geen geslacht. Vind je het een goed boek? Denk dan niet aan wie het geschreven heeft. Vind je het een slecht boek? Denk er dan evenmin aan.”