Opinie

Opgepakt

Ellen Deckwitz

Woensdagochtend verscheen het bericht dat kunstenares Tinkebell was opgepakt. Ik ken haar, we zijn in de loop der tijd bevriend geraakt, heb ooit voor haar een kat gemaakt van een tas (als diervriendelijk alternatief op die enge poezenhandtas). In de jaren dat ik haar volg, toonde ze meermaals de dubbele moraal in de bio-industrie, demonstreerde ze tijdens de Kamerplanttour hoe belastingontduiking in het bedrijfsleven werkt en ze liet zich ook nog eens steriliseren als protest tegen de op handen zijnde fosfaattekorten. En dan was er nog de krachtige reeks Flora Tata Metallica, waarin ze met behulp van het giftige metaalstof uit de omgeving van Tata Steel de vervuiling van de staalgigant probeerde aan te kaarten.

Je weet nooit wat het volgende project van zo’n mild maniakale wereldredder is. Afgelopen week verkondigde ze via haar sociale media dat ze naar Lesbos zou afreizen, om spullen te brengen naar de mensen in het kamp Moria. En daar ging het mis. Ze werd door de lokale autoriteiten ingerekend, omdat ze eten en drinken gaf aan enkele net aangekomen bootvluchtelingen.

Mijn familie, die haar inmiddels ook kent, belde gisteren onophoudelijk. Is ze in orde? Wordt ze geïntimideerd? Halverwege de middag kwam gelukkig het verlossende bericht. Ze was vrijgelaten. Nacht niet geslapen, geen eten of drinken gekregen. Even voelde ik me opgelucht, maar dat was al gauw weer voorbij. Want nog steeds bestond er een land waar op het geven van water en brood aan uitgeputte mensen een boete van vijfduizend euro staat. Nog steeds kan je ergens in de Europese Unie 25 jaar cel krijgen wanneer je vluchtelingen van de verdrinkingsdood probeert te redden.

Hoe langer ik erover nadacht, hoe erger het werd. Ik wist al dat de vork scheef in de steel zat, maar de arrestatie van Tinkebell schudde me wel wakker. En zij had nog geluk. Omdat ze toevallig in een land geboren was waarvan, wanneer er een staatsburger (het liefst wit) in het buitenland in de problemen komt, er meteen de hele ambassade op af wordt gestuurd. Geen idee hoe het is afgelopen met de mensen die ze wat eten en drinken gaf.

Soms wordt het me koud om het hart. Dat het in het 21ste-eeuwse Europa blijkbaar weer beleid is om mensen aan hun lot over te laten. Dat we ons bevinden op een continent waar in bepaalde gebieden medemenselijkheid strafbaar is, en barmhartigheid wordt beschouwd als crimineel gedrag. Dat je een straf boven het hoofd hangt wanneer je iets doet voor mensen die zich op de bodem van het bestaan bevinden. Maar goed, in zo’n tijd leven we blijkbaar.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.