Recensie

Recensie

Janne Schra dwarrelt langs mooie imperfecties

Hoe regen ontroeren kan. Het is melancholie en verwondering die leiden in het nieuwe project van zangeres Janne Schra. Met haar ‘Vogels’, leden van haar oude band Room Eleven, brengt ze een ingenieus pakkende mengeling van pop, jazz en poëzie. Er zijn liedjes in chansonsfeer, er is vroege, tijdloze swing langs Fats Waller geïnspireerde ragpiano, of een juist tintelende groove.

Meer nog dan in het Engels weet Schra in het Nederlands details te vangen, luchtig als een krabbeltje, tussen Lucky Fonz, Shaffy en theaterliedkunst in. Ze signaleert, drukt ons met de neus op het banale alledaagse, dwarrelend langs juist mooie imperfecties. Juist in nonchalante tussenzinnetjes is ze sterk, haar stem fijntjes krullend. Terwijl praatzang in ‘Het enige dat ontbreekt’ de leegheid van het bestaan scherp treft, is ‘Kranig’ een slim gelaagde compositie die aanvankelijk zwiert als een carrousel tot enkel de doffe dreun van een heipaal overblijft.