Opinie

Jaren geleden zag ik al dat er bij Giel Beelen een steekje loszit

Marcel van Roosmalen

Ik wil mezelf niet op de borst kloppen, maar ik signaleerde jaren geleden al dat er bij Giel Beelen een steekje loszit. Zijn handeltje in Shambala-druppeltjes ‘die het hart openen’, waar deze week het tv-programma Radar en in tweede instantie Angela de Jong over vielen, was geen nieuws voor me.

Ik luisterde een paar weken geleden naar een aflevering van de podcast Over Routines van Arie Boomsma, waarin een invoelende Arie Boomsma in ‘het kapelletje’ in het huis van Giel Beelen in gesprek ging met Giel Beelen. Het deed denken aan 30 minuten van Arjan Ederveen, aan Jiskefet… maar eigenlijk was het beter.

En het was echt.

Giel Beelen en Arie Boomsma vonden elkaar in gekwezel en stegen naar grote hoogte om uiteindelijk te landen op een voor mij onbereikbare planeet. Het was lang geleden dat ik zo hard heb gelachen. Toen ik het helemaal had beluisterd, twijfelde ik aan de geestesgesteldheid van beide heren, fijn dat ze elkaar gevonden hebben.

De twee leerden elkaar kennen in een moeilijke periode voor Giel Beelen, hij kreeg een buikje. Arie Boomsma stelde in zijn sportschool ‘een team’ voor Giel samen, maar ze kregen het buikje niet weg. Giel was er nog niet klaar voor.

„Maar er was wel een zaadje geplant.”

Arie Boomsma: „Toen je bij mij aanklopte, was het nog te vroeg. Later heb je het echt doorleefd, zo echt en goed. Ik heb met heel veel plezier je reis gevolgd.”

Na een korte stilte: „Ik geniet van je pad.” Ze hadden het over de routines van de nieuwe Giel. Opstaan, een appel-azijndrankje drinken, daarna een glas water met citroen wat daardoor extra lekker smaakt, dan thee zetten met een theemachine en afsluiten met drie Shambala-druppels.

Dan mediteren en affirmaties oplezen.

Giel Beelen: „Wat ik dan zeg? Ik ben het waard, ik ben in staat om mijn doelen te bereiken en succes te behalen. Ik kan het succes dat ik wens en verdien makkelijk in stand houden en bereiken. Ik ben een hele grote, ik ben een kind van God.”

Arie Boomsma: „Ik geniet hiervan. Heerlijk. Het verbindende, ik vind het mooi.” De Giel Beelen van een paar jaar geleden had de twee verscheurd.

Arie Boomsma: „Maar toen was je vooral met effectbejag bezig.”

Giel Beelen: „Het is heel makkelijk voor de boze buitenwereld om alles uit z’n verband te trekken.”

Arie Boomsma was diep onder de indruk van zoveel wijsheid. Het begrip voor elkaar klotste door mijn koptelefoon, de vriendschap leek me schadelijker dan drie Shambala-druppels per dag. Over dit soort gesprekken zeggen we later: dit is waarom podcast won van radio.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.