Opinie

Het leek zonneklaar: zonder perfecte pasfoto geen OV-chipkaart

Frits Abrahams

Ook semi-ambtelijke molens kunnen ondoorgrondelijk malen. Onlangs vroeg de Klantenservice van NS Reizigers mij per brief dringend een nieuwe digitale pasfoto op te sturen.

„Uw huidige OV-chipkaart is bijna vijf jaar oud en zal daarom op korte termijn vernieuwd moeten worden. Wij willen ervoor zorgen dat u als NS-abonnementenhouder automatisch en tijdig uw nieuwe OV-chipkaart per post thuisgestuurd krijgt. Daarvoor hebben we een nieuwe recente pasfoto nodig.”

Daaronder volgde een uitleg van anderhalf kantje over de vervaardiging en toezending van zo’n pasfoto. De foto moest goedgelijkend en van recente datum zijn, het volledige gezicht „en beide ogen ook met hoofdbedekking goed zichtbaar”. Je kon een pasfoto sturen, maar ook een uitsnede van het gezicht uit een grotere foto, als het gezicht er maar „recht van voren” op stond en niet te klein. De foto mocht zowel in kleur als in zwart-wit. „Mits hij scherp is, niet te licht of te donker en voldoende contrast heeft.”

Je kon ook een aanvraagformulier downloaden, invullen en – uiteraard mét pasfoto – per post naar Klantenservice opsturen. „Zodra NS uw pasfoto heeft ontvangen, gebruiken wij deze voor het produceren van uw nieuwe OV-chipkaart.”

Het was zonneklaar: zonder perfecte pasfoto geen OV-chipkaart. Het klonk alsof ze bij NS Klantenservice gebukt gingen onder een pasfotocomplex. Ik snelde meteen naar een beroepsfotograaf die mij routineus vereeuwigde als een man die neerslachtig in de lens staart, alsof er vlak achter de camera een schavot voor hem wordt opgericht. Moet ik dáár vijf jaar lang naar kijken, vroeg ik me af, maar voor de NS Klantenservice heb ik veel over.

Ik vulde het aanvraagformulier in en plakte er mijn pasfoto op, reuze voorzichtig, want je durft de NS Klantenservice geen verfrommeld gezicht aan te bieden. Toen pas viel me dit zinnetje op het formulier op: „Plak hier alleen een foto als je niet tevreden bent met de huidige foto.” De foto op je oude OV-chipkaart, bedoelden ze. Hier keek ik erg van op. Als ik wél tevreden was, begreep ik, hoefde ik helemaal geen foto op te sturen – en was alle moeite dus voor niets geweest.

Voor de zekerheid belde ik met iemand van Klantenservice. Het was een thuiswerker, vermoedde ik, want ik hoorde op de achtergrond steeds een hondje keffen. „Ach, meneer”, zei hij, „u hoeft helemaal niks op te sturen. De eerste weken worden die aanvragen niet eens behandeld. Daarna kunt u gewoon naar ons bellen, wij noteren uw gegevens en sturen u de nieuwe OV-chipkaart op.” Ja, met de oude foto.

Beduusd bekeek ik het al door mij ingevulde formulier met opgeplakte foto. Alles leek voor niets geweest. Kon ik die man wel vertrouwen? Onwillekeurig dacht ik even aan dat hondje. Toen besloot ik het hele zaakje toch maar op te sturen – dan hadden mijn activiteiten nog enig nut gehad.

Ruim een maand later kreeg ik mijn nieuwe OV-chipkaart keurig thuis gestuurd. Intussen had ook mijn vrouw een nieuwe kaart besteld. Ze had geen formulier ingevuld en geen nieuwe foto laten maken – ze had alleen maar gebeld met NS Klantenservice. „Blafte er een hondje?”, vroeg ik nog. Maar nee.

Vul dus nooit meer formulieren van NS Klantenservice in en laat vooral geen nieuwe pasfoto’s maken. Bel ze gewoon op – en alles komt goed.