Hoogtepunt voor Wollaars in prijswinnend Hoekstra-interview: ‘Heb ik nou antwoord gekregen op mijn vraag?’

ZAP Nadat de prijs voor het beste interview was toegekend aan Jeroen Wollaars, eerde BNNVARA de man die de prijs nooit won: Paul Witteman. In 1980 was die een nerveuze jongeman, die in deze eeuw binnen een paar weken na zijn debuut door de gehaktmolen van de televisierecensenten zou zijn gehaald.

Sonja Barend Award winnaar Jeroen Wollaars en Sonja Barend in Khalid en Sophie.
Sonja Barend Award winnaar Jeroen Wollaars en Sonja Barend in Khalid en Sophie. Beeld BNNVARA

‘Ik zag het aan je gezicht,” zei Sonja Barend tegen Jeroen Wollaars over het plezier dat deze had gehad tijdens zijn met de Sonja Barend Award bekroonde interview met CDA-leider Wopke Hoekstra. Bij de prijsuitreiking in Khalid en Sophie leek Barend geen genoeg van Wollaars te kunnen krijgen. De Nieuwsuur-presentator prees vooral de maandenlange voorbereiding van de lijsttrekkersinterviews op de redactie. Voor elke mogelijke uitspraak van Hoekstra was een vervolgvraag bedacht. „Er is heel veel in mijn hoofd gestopt.”

Met de bekendmaking van de prijs voor het beste tv-interview (ondergetekende was een van de juryleden) was de interviewavond nog niet voorbij. BNNVARA eerde de man die de Sonja Barend Award nooit won: Paul Witteman. Witteman 75 - Vakgenoten over zijn werk bood een compact overzicht van de televisieloopbaan van de jarige VARA-grootheid.

Vertederend waren de beelden uit 1980 van de stiknerveuze jongeman die amper in de camera dorst te kijken – je kunt je voorstellen hoe hij in deze eeuw binnen een paar weken na zijn debuut door de gehaktmolen van de televisierecensenten zou zijn gehaald. De verlegen Witteman werd er door VARA-voorzitter Marcel van Dam van overtuigd om door te zetten. Die zag hem als een cruciale pion in de vernieuwing van de socialistische omroep. Deze belangrijke invloed van Marcel van Dam werd helder uiteengezet door Marcel van Dam.

Hekkingschuifelen

Ook andere geïnterviewden doolden door de periferie van Wittemanland. Zo vertelde Twan Huys over een groepsfoto bij Achter het Nieuws waarop stagiair Sven Kockelmann net zo vaak een stapje naar voren deed tot hij helemaal vooraan stond. Kockelmann wierp dit verwijt van Hekkingschuifelen verre van zich, maar zei dat hij zich nog steeds een beetje schaamde voor de bedoelde foto. Sonja Barend bood een kantoorpolitiek inkijkje door te bekennen dat zij eens een VARA-gang was overgestoken om de redactie van De ronde van Witteman uit te kafferen, omdat zij vond dat dat programma in haar vijver viste. Later had ze haar excuses aangeboden.

Sven Kockelmann vertelde geïnspireerd over de werkwijze van de interviewer. „Een politieke interviewer moet vooraf precies weten wat er speelt. Paul wist alles.” Vervolgens was het alleen de vraag hoe je het verzwegene uit de gast kreeg. Witteman koos daarbij, doceerde Kockelmann, voor de drietrapsraket: twee eenvoudige vragen waar de geïnterviewde makkelijk antwoord op kon geven, waarna er bij de derde (de echte vraag) geen weg terug meer was. Mike Boddé van Podium Witteman vertelde dat Witteman eraan moest wennen dat je een musicus niet zo hard kunt interviewen als een politicus.

Charles Groenhuijsen vergeleek (sporthater) Witteman met de bokser Mohammed Ali die als een vlinder om zijn tegenstander heen danste om plotseling te steken als een bij. Ook noemde hij de legendarische tv-inspecteur Columbo die verdachten de hoofdvraag stelde als het gesprek al voorbij leek.

Met die korte cursus Witteman in gedachten keek ik nog even terug naar het bekroonde gesprek tussen Wollaars en Hoekstra. De winnaar van de Sonja Barend Award is daarin meer een alwetende Wittemanner dan een sfeerzoekende Barendist. Hij was bij de Nieuwsuur-verkiezingsinterviews vooral de alleswetende vragensteller. Een paar keer kreeg je stellig de indruk dat hij beter op de hoogte was van wat Hoekstra ging antwoorden dan de geïnterviewde zelf.

Bovendien deelt Wollaars in wat eerder op de avond met betrekking tot Pauw en Witteman „het verbond van de ironie” werd genoemd. Een hoogtepunt was het moment waarop hij na een omzichtige vluchtpoging van Hoekstra vroeg: „Heb ik nou antwoord gekregen op mijn vraag?” Als er een Paul Witteman Award was geweest, had Wollaars die ook best kunnen winnen.