Recensie

Recensie Film

Vluchteling wordt levend kunstwerk

Drama In ‘The Man Who Sold His Skin’ wordt Syriër Sam een levend kunstwerk. Want vandaag de dag is het transport van goederen vrijer dan dat van mensen.

De ideeën in The Man Who Sold His Skin zijn bij vlagen interessanter dan de uitwerking. Kunstenaar Jeffrey Godefroy, geïnspireerd op Wim Delvoye, ook bekend van het keutelsproducerende kunstwerk Cloaca, biedt Syriër Sam de kans op een Schengenvisum. Addertje onder het gras: Sam krijgt een uitvergroting van dit visum op zijn rug getatoeëerd en verandert in een levend kunstwerk dat tentoongesteld en verkocht kan worden. Of zoals Godefroy uitlegt: hij maakt van Sam een gebruiksvoorwerp want vandaag de dag is het transport van goederen vrijer dan dat van mensen. Sam (Yahya Mahayni) ziet een kans om bij zijn geliefde in Brussel te zijn. Zij trouwde met een ambassadeur om Syrië te ontvluchten.

The Man Who Sold His Skin is kil, gekunsteld en creëert vaak een ongemakkelijk sfeertje. Beelden van de ‘artistieke’ of luxueuze plekken waar Sam belandt zijn gestileerd, met shots vol spiegels of bevreemdende kadreringen. Gesprekken tussen Godefroy (Koen de Bouw), zijn assistent (Monica Bellucci) en hun ‘werk’ zijn theatraal of zakelijk. Ook het contact tussen Sam en zijn geliefde verliest in België warmte.

Die kilheid past perfect bij de aangesneden onderwerpen. Of kan gelezen worden als kritiek op de kunstwereld. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat dit verhaal over dehumanisering, er zelf niet in slaagt erg menselijke personages te creëren. Ook bij veel plotwendingen voelt het maken van politieke statements of het knipogen naar kunstwerken belangrijker dan een coherente verhaallijn. Daardoor beklijft de film minder dan je bij dit onderwerp zou willen.