Opinie

Verbied niet de katholieke kerk maar het criminele gezin

Stephan Sanders

Je wordt op een morgen wakker, pakt de krant en leest daar hoe in de Franse Katholieke Kerk de afgelopen zeventig jaar honderdduizenden kinderen seksueel zijn misbruikt. Onvoorstelbare aantallen, weer dezelfde misdrijven die ook in andere landen aan het licht zijn gekomen.

Je kan je nu richten op al die jongens en meisjes, mannen en vrouwen die ernstig beschadigd zijn geraakt; op de priesters die delinquenten werden, en die daarom voor de rechtbank zouden moeten verschijnen. Maar je eerste impuls is niet om de slachtoffers terzijde te staan, maar om het instituut te treffen, want daar had je toch al de pest aan. De Rooms-Katholieke Kerk. Want instituties gaan vóór mensen.

Zo verscheen de mail van Jan Derksen uit Nijmegen prominent op de brievenpagina van de Volkskrant, op 8 oktober. Daarin wordt een negentiende-eeuws idee, met wortels in het communisme, anarchisme en het antiklerikalisme, weer afgestoft als was het nooit eerder vertoond. Ik citeer: „We zijn er aan gewend dat criminele motorclubs worden verboden. Waarom hoor ik niemand over een verbod op deze [katholieke] kerkorganisatie met ongebreidelde perverse praktijken (…).”

Zo’n de facto verbod was er in de landen waar het ‘reëel bestaande socialisme’ de norm was: daar waren geen katholieke of protestantse inrichtingen, maar Staatsinstituties waar de ‘ongebreidelde perverse praktijken’ niet aan het licht kwamen, omdat die vielen onder het Staatsgeheim.

In alle min of meer gesloten instituten, van welke denominatie dan ook, komt seksueel misbruik voor: als de kinderen maar afhankelijk genoeg zijn, en de bazen zich er oppermachtig wanen.

Het aanmerken van de R.-K. Kerk als ‘criminele organisatie’ waarna een algeheel verbod van kerk en kloosters kan worden opgelegd, is geloof ik niet eens bedoeld om letterlijk uitgevoerd te worden. Het kan, zo leert de geschiedenis, flink wat tegenstand oproepen. Briefschrijver lijkt vooral zijn eigen lef te willen onderstrepen, zijn radicale en nietsontziende denktrant, alles over de hoofden heen van de slachtoffers.

Er zijn mensen die gaan gloeien zodra ze de mogelijkheid van een verbod zien opdoemen. Ik raad die mensen aan nog veel consequenter te werk te gaan. Misbruik en ellende, zowel fysiek als psychisch, vinden merendeels plaats in gezinnen. Daar wordt geslagen, getreiterd, gekleineerd, daar begint de incest. Zoals kinderen in de kerk het geloof opgedrongen krijgen, zo worden in gezinnen de allerkleinsten gedwongen zindelijk te worden; het kruipen moet een einde nemen, er zal gestaan worden en gelopen. En dan die taalindoctrinatie: weten de kleinsten wel zeker dat zij Nederlands willen spreken. Geldt hun eigenlijke voorkeur niet het Japans?

Een verbod op het criminele gezin zal wonderen verrichten. En die kinderen stoppen we gewoon in een kindertehuis.

Stephan Sanders schrijft elke maandag op deze plek een column.