Opinie

Tijdelijk ontsnapt aan Magere Hein

Dit weekend werd in Boekelo voor de vijftigste keer de Russische roulette onder de sporten gehouden: de military. Het onderdeel cross-country daarvan moet onder de legale sporten die zijn waar voor Magere Hein het meest te halen valt. Op de Olympische Spelen in Tokio werd de ruin Jet Set om een gescheurde pees geëuthanaseerd. Vorig jaar wachtte Zindane bij de Dutch Open Eventing na het breken van zijn been hetzelfde lot. Vijftig jaar Boekelo heeft zeker vier paarden het leven gekost.

Omdat het ondoenlijk is om een dier van zo’n zeshonderd kilo aan zijn verstand te brengen langdurig niet op een been te steunen, al is dat ten behoeve van zijn herstel, leidt zware beenschade meestal tot de paardendood. Even ondoenlijk lijkt het militaryruiters aan hun verstand te brengen dat wanneer je om deze dieren geeft, je niet met hun levens zou moeten sollen door voor sportplezier paardenbenen op het spel te zetten.

In Boekelo moesten paarden met een snelheid van 570 meter per minuut 29 hindernissen nemen. Naast commentator Paul Schabbink zat deskundige Janneke Boonzaaijer. Zij reed de military in 2019. Toen zaterdag de eerste deelnemer, Benjamin Massi met de merrie Climaine de Cacao, de baan op galoppeerde, voerde Janneke het woord: „Het is niet normaal om hier te rijden. Het geeft zo’n gaaf gevoel en het leeft hier zo, ja het voelt zo big! En hier komt dan de eerste combinatie... Oeh!”

„Ah!”, riep Paul.

Ook ik hapte naar adem.

Janneke suste: „Gaat goed, gaat goed!”

Wat er op dat oeh- en ah-moment gebeurde was dit: Climaine nam een sprong over een heg zo hoog als zij zelf en landde op een grasplateautje. Na drie galoppassen stond ze voor een diepte gemaakt van een houten wand die recht naar beneden gaapt. Op het hout was een sponsornaam gekalkt. Climaine twijfelde zoals u waarschijnlijk ook zou doen wanneer u zojuist uw eigen schofthoogte heeft gesprongen en wat krappe passen kon uitlopen voor u zich meteen een diepte in moet storten. Dit alles met medeneming van een autoritaire dwerg op uw rug, in de volksmond: de ruiter.

Climaine remt af. De dwerg verkoopt haar twee tikken met de zweep. Climaine laat zich door de voorbenen zakken alsof ze probeert de diepte waarin ze moet springen te verkleinen. Als ze over de rand gaat, lijken haar voorhoeven even te blijven steken achter de sponsorwand. Als ze blijft haken, zal ze over de kop gaan en geheid een doodsmak maken. Paul en Janneke slaken hun kreten. Het lukt Climaine de benen schavend over de houten rand te krijgen. Ze duikt omlaag. De dwerg op haar rug houdt zijn zweep nu thuis. De volgende sprong neemt ze foutloos, tijdelijk is ze ontsnapt aan de als dierenarts verklede Magere Hein.

Voor hun 50ste verjaardag geef ik de ruiters van Boekelo graag een quote van Pulitzerprijs-winnares Alice Walker cadeau: ‘Dieren op aarde bestaan om hun eigen redenen. Ze zijn niet gemaakt voor mensen evenmin als zwarte personen werden gemaakt voor witte, of vrouwen werden geschapen voor mannen.’

Carolina Trujillo is schrijfster.