Recensie

Recensie Film

Cultfilmer LaBruce stort zich op ‘twincest’ in ‘Saint-Narcisse’

Arthouse De Canadese regisseur Bruce LaBruce grasduint in exploitatiefilms en queerporno voor het symboolzware ‘Saint-Narcisse’.

Liefde tussen tweelingen in ‘Saint-Narcisse’.
Liefde tussen tweelingen in ‘Saint-Narcisse’.

In elke film van de Canadese cultfilmer Bruce LaBruce gaat wel een taboe aan diggelen. In zijn meest recente film Saint-Narcisse is dat vooral ‘twincest’, incest tussen tweelingen; een bekend thema in de mythologie. In het symboolzware Saint-Narcisse bevinden we ons in het Québec van 1972 waar twintiger Dominic tussen de spullen van zijn grootmoeder niet alleen aanwijzingen vindt dat zijn moeder nog leeft, maar ook dat hij de helft is van een tweeling. Zijn zoektocht voert hem onder andere naar een klooster. Perverse priesters, hitsige heksen, veelbetekenende blikken, straf en disciplinering tussen zo’n beetje alle personages; LaBruce grasduint rond in de queerporno en Italiaanse exploitatiefilms uit de jaren zeventig.

Natuurlijk heeft de film ook nog een of twee dingen te zeggen over onze eigen tijd, maar misschien toch vooral over de tijd waarin LaBruce een jongetje was. Als we Dominic leren kennen struint hij met een polaroidcamera door de rosse buurt, selfie na selfie in de handen van nachtvlinders en andere passanten drukkend. Een van hen: „Als je lang wilt leven, knapperd, dan kun je jezelf maar beter niet te goed leren kennen.” Het leuke van camp is altijd de ernst waarmee de knipoog wordt gegeven.