Opinie

De eerste Klassieker versus de soap

Zondag 3 oktober 2021 werd in Nederland de eerste Klassieker ooit in ons vrouwenvoetbal gespeeld. Internationaal hadden toeristen zich al de ruimte in laten schieten, landelijk was 5G al uitgerold en in de geschiedenis van het vrouwenvoetbal troffen Ajax en Feyenoord elkaar voor het eerst. Laten we ons hier een moment voor schamen.

De tijd tot de historische pot viel ook te doden met Atlético Madrid-Barça bij de mannen. Als je de Spaanse pers geloofde, vloog Ronald Koeman eruit, als je clubvoorzitter Joan Laporta geloofde, bleef hij. Om hem te laten vliegen, moet Laporta Koeman ergens tussen de zes en dertien miljoen betalen. Die heeft hij niet.

De Spaanse vrouwen lopen een jaar voor op de Nederlandse. Hun eerste Klassieker werd op 4 oktober 2020 gespeeld. Barça won met 4-0 in Madrid.

In de Verenigde Staten, land van de vruchtbaarste grond voor vrouwenvoetbal, werd dit weekend niet gespeeld. De misbruikschandalen bleven niet beperkt tot het turnen. Ook in het NWSL-voetbal kon een mannelijke trainer zijn speelsters herhaaldelijk misbruiken en vertrouwen op een systeem dat geneigd is de mannelijke daders beter te beschermen dan de vrouwelijke slachtoffers. De voorzitter van de bond is opgestapt en de boel ligt plat.

In Nederland was de eerste Klassieker, met een rode kaart, drie gele, een niet gegeven strafschop, vijf doelpunten en onophoudelijke regen, helemaal compleet. Aan het eind verloor Ajax, en toch was ik nukkig.

Dat de eerste Klassieker nu pas werd gespeeld, was niet het enige belachelijke gegeven: de Ajax-supporters mochten niet naar de wedstrijd in Rotterdam gaan. Als de supporters van de mannen niet naar de uit-Klassiekers mogen, dan mocht dat bij de vrouwen ook niet, was de redenering van de clubs. Wat voor de mannen telt, telt ook voor de vrouwen. Behalve dus als het over salarissen gaat. Dan gaat de gelijkwaardigheid pas in 2023 in.

Ik hoopte dat de Ajax-supporters brandend van woede over dit selectieve gelijkstellen, met een hele ongestelde delegatie naar Varkenoord zouden gaan om daar vers getrokken tampons het veld op te slingeren. Dat gebeurde niet. Op de drukbezette tribunes zaten vrolijke Feyenoord-supporters. Een grote vent zwaaide met twee vlaggen. Twee dames nipten aan vroege biertjes. Toen de geboren Rotterdamse Pia Rijsdijk het vierde doelpunt maakte, verlichtte haar vreugde half Nederland en toch bleef die schijnheilige nepgelijkwaardigheid als een wolk boven de Klassieker bungelen.

Om mezelf op te vrolijken dacht ik terug aan Luis Suárez die na zijn doelpunt tegen Barça een telefoongebaartje maakte, mogelijk in de richting van de tribune waar Koeman zat. Dezelfde Koeman die hem met één telefoontje ontslagen had. Na de wedstrijd zei een grijnzende Suárez dat hij dat had gedaan om mensen te laten weten dat zijn nummer hetzelfde gebleven was.

Het licht aan de horizon is dat met de miljoenen die Koeman kan opstrijken voor zijn seizoensarbeid in Barcelona, hij waarschijnlijk de salarissen kan verdubbelen van zowel de Ajax- als de Feyenoord-vrouwen, een paar achterstallige Klassiekers kan organiseren en genoeg overhoudt om een huis te kopen op de Nederlandse woningmarkt. Nu maar hopen dat hij dat ziet zitten.

Carolina Trujillo is schrijfster.