Het contact met hun vader is beschadigend, hoe ondersteun ik mijn kinderen in hun beeld over hem?

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen.

‘Mijn kinderen zijn 14 en 16 en houden van hun vader. Zijn poging tot doodslag op mij toen ze klein waren, heb ik verzwegen. Na negen jaar gescheiden te zijn, blijkt hij verwikkeld in een zedenzaak met zijn 14-jarige stiefdochter, met wie de kinderen een goede band hebben. Mijn kinderen brachten één weekend in de veertien dagen met hem door, maar doen dat nu niet meer. Ik ben eigenlijk blij met deze pauze, want het contact met hem is altijd ook beschadigend voor ze geweest. Vader dreigt regelmatig met zelfmoord als ze niet doen wat hij wil, en springt dan in de auto met de woorden dat hij zich gaat dood rijden. Ik ben mijn dochter bijna twee keer kwijt geweest door de gevolgen van een depressie. Het ging net weer goed. Kinderen hebben een vader en moeder nodig. Ik heb altijd gezegd: ‘Jullie houden van hem, hij houdt van jullie, het is alleen een beetje een aparte man.’ Nu weet ik niet meer wat ik over hem moet zeggen. Hij belt ze soms wel tien keer achter elkaar. Hoe ondersteun ik mijn kinderen in het beeld dat ze van hun vader hebben? Ik hoorde mijn zoon onlangs al aan een vriend vragen: ‘Denk jij dat gedrag genetisch bepaald is?’”

Naam is bij de redactie bekend. (Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen.) Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Grens bereikt

Marga Akkerman: „U hebt steeds weten uit te dragen: je mag houden van je vader, ook als je zijn gedrag afkeurt. U heeft ook een onderscheid gemaakt tussen wie hij als partner was en wie hij als vader is. Dat vind ik knap van u. Het is nu tijd om te stoppen met de verhoudingen goed willen houden. U mag tussen de kinderen en hun vader uit stappen. Uw kinderen hebben de leeftijd bereikt waarop zij zelf een afweging kunnen maken in hoe ze over hem denken, en of en wanneer ze hem willen zien. In hun acceptatie van zijn gedrag is kennelijk een grens bereikt.

„Hoe uw kinderen in het reine gaan komen met een vader die zich niet zo vaderlijk gedraagt, kan een lang en ingewikkeld proces worden. U kunt ze steunen door uit te spreken dat ze hun eigen gedachten over hem mogen vormen.

„Laat vader zelf uitzoeken hoe hij het contact met zijn kinderen zou kunnen vormgeven, laat hem er zelf achter komen waar zijn kinderen nog toe bereid zijn. En ga zelf op zoek naar een onafhankelijke psychotherapeut die u houvast kan geven bij dit ingewikkelde traject.”

Eigen oordeel

Liesbeth Groenhuijsen: „Dit kan gebeuren als je met de allerbeste bedoelingen vitale informatie bij kinderen weghoudt. Omdat ze niet wisten van de poging tot doodslag, hebben de kinderen niet de mogelijkheid gekregen om hun eigen oordeel over vader te vormen, terwijl ze wel steeds opnieuw aan zijn zorg werden toevertrouwd. Waarschijnlijk hebben ze wel gevoeld dat er iets niet klopte. Het gaat om zoiets groots!

„Natuurlijk belast je heel kleine kinderen niet meteen met zo’n grote waarheid, maar je geeft ze wel al stukjes ervan, door te vertellen dat pappa heel boos kon worden en dat mamma daardoor met beide kinderen is weggegaan. Door de tijd heen borduur je daarop voort, en als ze rond de twaalf zijn, kunnen ze de hele waarheid aan.

„U kunt ze nu in hun verwerking helpen door neutrale deskundigen te zoeken bij wie ze hun eigen verhaal kunnen ontdekken. Zoek zelf ook een deskundig vertrouwenspersoon die u in de begeleiding van uw kinderen, en met uw eigen ervaringen kan helpen.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.