Recensie

Recensie Theater

Herkenbare perspectieven in te voorspelbare klimaatkomedie

Klimaatkomedie In ‘George en Eran worden veganisten’ wordt de klimaatcrisis voorspelbaar aangevlogen. Van George Tobal en Eran Ben-Michaël verwacht je meer diepte en ongemak.

Scène uit de voorstelling ‘George en Eran worden veganisten’.
Scène uit de voorstelling ‘George en Eran worden veganisten’. Foto Bart Grietens

„Ik hou jullie in de gaten”, waarschuwt de vierjarige dochter van George Tobal (op geluidsband), aan het einde van George en Eran worden veganisten. Het is een ontroerend slot van een verder vooral schreeuwerige theatervertaling van het huidige klimaatdebat.

Logisch, misschien: er is ook genoeg om je over op te winden, en als je wilt kan je iedereen beschuldigen van hypocrisie. Tenslotte: als je echt om het milieu geeft, zou je je moeder moeten haten omdat ze je gebaard heeft.

Dat bijt actrice Nazanin Taheri haar tegenspeelster Eline van Gils toe, als die huilend op het toneel staat, murw geslagen door de passiviteit om haar heen, waar haar medespelers zich volledig bij lijken te hebben neergelegd. Ze heeft haar best gedaan om het vuur bij hen aan te wakkeren, maar ze moet concluderen dat het niet gelukt is.

Lees ook het interview met George Tobal: Ik ben opgegroeid in de wachtstand

Moddergegooi

Daarvoor hebben we een voorspelbaar moddergegooi met argumenten moeten ondergaan over de houdbaarheid van engagement, de beperkte impact van het individu en het nut van theater. Tobal en Eran Ben-Michaël maakten eerder onder meer de driedelige conflictkomedie George en Eran lossen de wereldvrede op en het vileine George en Eran worden racisten. In die laatste werd de racismeproblematiek zo ver op de spits gedreven, dat je er bijna niet meer naar kon kijken.

Die scherpte mist deze voorstelling alleszins. Taheri vertolkt nog het spannendste perspectief. Zij vluchtte als kind vanuit Iran naar Nederland, en belandde in het azc bij Kollum, dat na de moord op Marianne Vaatstra in 1999 doelwit werd van publieke haatzaaierij. Nóóit meer laat ze zich een schuldgevoel aanpraten, zegt ze. Haar onsentimentele houding haalt de andere overbekende perspectieven af en toe uit evenwicht. Verder is het zoals gebruikelijk lichtvoetig en behapbaar, maar inmiddels weten we dat we van George en Eran veel meer diepte en ongemak mogen verwachten.