Recensie

Recensie Muziek

‘Feest met Bach!’ voelt als een onafgewerkte haastklus

Jubileumprogramma In ‘Feest met Bach!’ van de Nederlandse Bachvereniging vier je met wat fantasie een gezellige fuif mee in huize Bach. Er klinken mooie werken, maar de avond voelt als een onafgewerkte haastklus.

De Nederlandse Bachvereniging viert het honderdjarig bestaan met ‘Feest met Bach!’
De Nederlandse Bachvereniging viert het honderdjarig bestaan met ‘Feest met Bach!’ Foto Merlin Daleman

De Nederlandse Bachvereniging bestaat honderd jaar en dat wordt gevierd. Déjà vu? Begrijpelijk. De première van Feest met Bach! volgt maar vier dagen na de première van Kunst der Fuge. De programma’s lopen nu parallel.

Behalve Bachs geliefde Dubbelconcert en zijn Derde orkestsuite is het programma een verrassing. „Wat dapper dat je gekomen bent zonder het programma te weten”, opent concertmeester Shunske Sato, om daarna precies op te sommen wat er zal klinken.

Feest! Feest? Met musici in stemmig zwart en verder niks ziet het podium er weinig feestelijk uit. Ogen dicht en feest uit de muziek halen dan maar. Dat gaat redelijk. Met alleen leden uit de muzikale familie Bach op het programma, zie je met wat fantasie de roezemoezige kringverjaardag van Johann Sebastian, met slingers. Oudoom Heinrich heeft het eerste zegje, maar houdt het kort. Johann Christian zet een „lang zullen wij leven” in en de kleine Carl Philipp Emanuel jengelt afwisselend bij de strijkers links, dan weer bij de strijkers rechts, om in zijn laatste deel een kleuterdriftaanval te krijgen. De oude Cyriacus Wilche, typisch koude kant, bromt alleen nog maar over oorlog.

Lees ook: Bachvereniging begint eeuwfeest met sterke ‘Kunst der Fuge’

Eigen stemgeluid

Hoewel deze gasten normaal een eigen stemgeluid hebben, klinken ze in dit feestgedruis allemaal hetzelfde. Voortdurend morsen ze noten, maar vooruit, dat hoort bij gezelligheid. Het is wel jammer dat dat ene familielid waar je op elk feestje ter afwisseling even een rustgevend gesprek mee kunt voeren, er vanavond niet is. Het mooie largo uit het Dubbelconcert van de jarige zelf, dat het rustpunt had moeten zijn, verzandt ergens tussen twee slecht op elkaar ingespeelde violisten.

In Feest met Bach! klinken mooie werken, maar de avond voelt als een onafgewerkte haastklus. Eén stuk krijgt van Sato een musicologische inleiding, één een historische. De rest niets. Zonder aanleiding vertelt celliste Lucia Swarts plots minutenlang dat de Bachvereniging dertig jaar geleden moest spelen in een vliegtuig. Aha.